ตุ้ยคุ้ยเรื่องหลอน: รวมเรื่องผี เรื่องเล่าสยองขวัญ และตำนานอาถรรพ์

 สวัสดีครับคุณผู้ฟังทุกท่าน ผมนนท์ เจ้าของรายการพอดแคสต์ที่จะพาคุณไปสำรวจโลกของอาชีพแปลกๆ แหวกแนว และบางครั้งก็เหนือความคาดหมาย วันนี้เราจะดำดิ่งลงไปในอาชีพที่ผมเองก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาสัมผัสใกล้ชิดขนาดนี้ครับ มันคืออาชีพที่เกี่ยวข้องกับ "ผี" โดยตรง ผมยอมรับตามตรงว่าแรกเริ่มที่บรรณาธิการโยนโจทย์นี้มาให้ ผมหัวเราะเยาะในใจอย่างไม่ปิดบัง ผมเป็นคนหัววิทยาศาสตร์ อะไรที่อธิบายไม่ได้ด้วยเหตุผล ผมมักจะปัดตกไปเสีย ผมเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น สัมผัสได้ วิเคราะห์ได้ แต่โลกของอาชีพเหล่านี้ มันไม่ได้อยู่บนพื้นฐานของเหตุผลเพียงอย่างเดียว แต่มันอยู่บนพื้นฐานของ "ความเชื่อ" "ความรู้สึก" และบางครั้งก็ "ประสบการณ์ที่เหนือธรรมชาติ" โดยสิ้นเชิง

แต่ในฐานะคนทำงาน ผมก็ต้องทำหน้าที่ ผมเริ่มต้นการเดินทางนี้ด้วยความสงสัยเต็มเปี่ยม และหวังเพียงว่าจะได้ข้อมูลสนุกๆ มาเล่าให้คุณฟัง แต่สิ่งที่ผมค้นพบ มันลึกซึ้งกว่าที่คิดมากนัก มันเปลี่ยนแปลงมุมมองของผมไปตลอดกาล ว่าด้วยเรื่องของชีวิต ความตาย และความเชื่อมโยงที่มองไม่เห็น

ผมเริ่มต้นจากการทำความเข้าใจอาชีพที่ดูเหมือนจะเข้าถึงได้ง่ายที่สุด นั่นคือ "นักเล่าเรื่องผี" หรือ "ผู้สร้างคอนเทนต์เกี่ยวกับเรื่องสยองขวัญ" ผมนัดพบกับคุณวิน หนึ่งในยูทูบเบอร์ชื่อดังเจ้าของช่อง "คืนหลอนหลับ" ที่มีผู้ติดตามหลายล้านคน ผมเดินทางไปยังสตูดิโอเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยข้าวของแปลกตา ทั้งหน้ากากผีไทย จีน ญี่ปุ่น หุ่นจำลองสภาพผีดิบ พร็อพประกอบฉากที่ทำอย่างประณีต จนทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“สวัสดีครับคุณวิน ผมนนท์จากพอดแคสต์ ‘อาชีพเปลี่ยนโลก’ ครับ” ผมยื่นมือไปจับอย่างเป็นกันเอง แต่ใจก็แอบคิดว่าถ้าจู่ๆ มีหน้ากากผีขยับขึ้นมา ผมคงวิ่งหนีไม่คิดชีวิต

คุณวินเป็นชายหนุ่มร่างผอม ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง ดูเป็นคนอารมณ์ดี แต่ดวงตาของเขากลับมีความลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่ “ยินดีครับคุณนนท์ นั่งเลยครับ สตูฯ ผมอาจจะดูหลอนไปหน่อย แต่รับรองว่าปลอดภัยครับ” เขาหัวเราะเบาๆ

ผมเริ่มต้นบทสนทนา “คุณวินครับ การทำช่องเกี่ยวกับเรื่องผีเนี่ย สำหรับคุณมันคือแค่การสร้างสรรค์คอนเทนต์เพื่อความบันเทิง หรือมันมีอะไรมากกว่านั้นครับ?”

คุณวินถอนหายใจช้าๆ “แรกๆ ก็เพื่อความบันเทิงครับ แต่พอทำไปเรื่อยๆ มันทำให้ผมต้องศึกษาเรื่องพวกนี้อย่างจริงจัง ทั้งประวัติศาสตร์ความเชื่อ ผีแต่ละประเภทที่อยู่คู่กับสังคมไทยมานาน ผมเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ ที่ว่ากันว่ามีผีสิง ไปคุยกับชาวบ้าน ไปฟังเรื่องเล่าจากปากคนพื้นที่ และหลายครั้งครับที่ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่แค่เรื่องเลโน ความกลัวมันมีพลังมากนะครับคุณนนท์ ยิ่งเรากลัวมากเท่าไหร่ จิตใจเราก็ยิ่งเปิดรับสิ่งที่เราไม่เห็นมากขึ้นเท่านั้น”

เขาเล่าต่อ “มีครั้งหนึ่งผมไปถ่ายทำที่บ้านร้างแห่งหนึ่งที่เขาเล่าว่ามีคนตายโหงทั้งครอบครัว ผมเตรียมทุกอย่างพร้อม ถ่ายทำไปเรื่อยๆ ตอนนั้นประมาณตีสองได้ บรรยากาศเงียบสงัด จู่ๆ กล้องก็ดับไปเอง พอเปิดติดอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏคือเหมือนมีเงาอะไรบางอย่างยืนอยู่ตรงมุมห้องที่คุณนนท์นั่งอยู่ตอนนี้พอดี ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร แต่ความรู้สึกตอนนั้นคือเย็นวาบไปทั้งตัว ขนลุกชันไปหมด ผมรีบปิดกล้องแล้วออกมาเลยครับ”

ผมมองไปที่มุมห้องนั้นทันที ความรู้สึกเย็นๆ เริ่มเกาะกุม ผมกลืนน้ำลายลงคอ “แล้วคุณเชื่อเรื่องผีไหมครับ?” ผมถาม

คุณวินยิ้มบางๆ “ผมเชื่อว่าโลกนี้มีสิ่งที่อธิบายไม่ได้อยู่มากมายครับ และบางครั้งสิ่งเหล่านั้นก็เลือกที่จะแสดงตัวกับบางคน ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ มันก็ยังคงอยู่ตรงนั้น”

บทสนทนากับคุณวินทำให้ผมได้เห็นมุมมองของนักสร้างสรรค์ที่ใช้ความเชื่อเรื่องผีเป็นเครื่องมือในการเล่าเรื่อง เขาเป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกของความลี้ลับกับความบันเทิง แต่ผมก็ยังไม่ได้สัมผัสกับ "แก่น" ของความเชื่อนั้นอย่างแท้จริง

การเดินทางครั้งถัดมาของผม คือการเข้าไปในโลกของ "ผู้สื่อสารกับวิญญาณ" ผมถูกแนะนำให้รู้จักกับร่างทรงคนหนึ่ง ชื่อ “แม่พยอม” ซึ่งมีชื่อเสียงในแถบชานเมือง ผมไปถึงศาลเล็กๆ ที่ตั้งอยู่กลางสวนหลังบ้าน บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นธูปคละคลุ้ง แสงเทียนสลัวๆ และเครื่องเซ่นไหว้หลากหลายชนิด มีผู้คนมากมายนั่งรอคิวอยู่เงียบๆ ผมรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เพราะกลัวผี แต่กลัวสิ่งที่ไม่เข้าใจว่าจะเกิดขึ้น

เมื่อถึงคิวของครอบครัวหนึ่งที่เข้ามาปรึกษา แม่พยอมก็นั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ หลับตาลง มือทั้งสองข้างประสานกันแน่น เสียงสวดภาวนาแผ่วเบาดังออกมาจากลำคอของเธอ ไม่นานนัก ร่างของเธอก็เริ่มสั่นเทิ้ม ดวงตาเบิกโพลงแต่ดูว่างเปล่า เสียงพูดของเธอเปลี่ยนไป เป็นเสียงทุ้มต่ำและห้าวหาญกว่าปกติ เธอเริ่มพูดกับผู้มารอ คำพูดของเธอนั้นตรงไปตรงมา แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจในปัญหาที่ครอบครัวนั้นกำลังเผชิญ ครอบครัวนั้นร้องไห้กอดกันด้วยความตื้นตันใจ เมื่อได้รับสารจากคนที่จากไปแล้ว

ผมได้คิวเป็นคนสุดท้าย แม่พยอมลืมตาขึ้นมามองผม ดวงตาของเธอดูลึกซึ้งเกินกว่าคนทั่วไปจะสัมผัสได้ “มาทำรายการเรื่องผีหรือพ่อหนุ่ม” เสียงของเธอไม่ได้เปลี่ยนไปเหมือนตอนเข้าทรง แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้และประสบการณ์ชีวิต “ความเชื่อเป็นเรื่องส่วนบุคคล แต่ความทุกข์ของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ เป็นเรื่องจริงแท้”

แม่พยอมเล่าให้ฟังว่า เธอไม่ได้อยากเป็นร่างทรง แต่เหมือน “ถูกเลือก” ให้เป็นมาตั้งแต่เด็ก เธอเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น ได้ยินในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ยิน ช่วงแรกเธอทรมานมาก แต่เมื่อโตขึ้น เธอเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน และใช้สิ่งที่เธอมีเป็นเครื่องมือช่วยเหลือผู้คน “บางครั้งผีเขาก็มีเรื่องจะบอกนะพ่อหนุ่ม ไม่ใช่แค่มาหลอกหลอน แต่มาเพราะเป็นห่วง อยากสั่งเสีย หรือบางทีเขาก็ติดค้างอยู่ ไม่สามารถไปไหนได้”

เธอจ้องมองผมลึกซึ้ง “โยมมีคุณย่าที่รักโยมมากนะ ตอนนี้ท่านอยู่กับโยมตลอดเวลา ท่านอยากให้โยมดูแลตัวเองดีๆ ไม่ต้องกังวลเรื่องงานมากนัก ท่านภูมิใจในตัวโยมเสมอ”

คำพูดนั้นทำให้ผมถึงกับตัวชาไปทั้งตัว คุณย่าของผมเสียไปเมื่อหลายปีก่อน และท่านคือคนที่ผมรักและผูกพันมากที่สุดในชีวิต แม่พยอมไม่น่าจะรู้เรื่องนี้ได้ ความรู้สึกสับสนประเดประดังเข้ามา ผมพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มาอธิบาย แต่มันก็เหมือนมีบางอย่างทะลุผ่านกำแพงความเชื่อของผมเข้าไป

ผมออกจากศาลของแม่พยอมด้วยใจที่หนักอึ้ง ความสงสัยที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจ และความเคารพต่อสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมของผม

จากร่างทรง ผมได้ไปพบกับ "พราหมณ์เมธา" ผู้ประกอบพิธีพราหมณ์ที่สืบทอดวิชามาจากบรรพบุรุษหลายชั่วอายุคน ผมได้มีโอกาสเข้าร่วมสังเกตการณ์พิธีทำบุญบ้านเพื่อปัดเป่าสิ่งไม่ดี ที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งเจ้าของเล่าว่ามีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ตั้งแต่เงาปริศนา เสียงกระซิบ จนถึงข้าวของเคลื่อนที่เอง

บรรยากาศในบ้านที่เคยอึมครึมกลับเต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และขรึมขลัง เสียงสวดมนต์ของพราหมณ์เมธาดังกังวานไปทั่วบ้าน พร้อมกับการประพรมน้ำมนต์ การจุดเทียนชัย และการถวายเครื่องเซ่นบูชาที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นกำยานหอมฟุ้งอบอวล ทุกขั้นตอนดูมีมนต์ขลัง และเต็มไปด้วยความหมายเชิงสัญลักษณ์

หลังจากพิธีเสร็จสิ้น ผมได้พูดคุยกับพราหมณ์เมธา “คุณพราหมณ์ครับ พิธีเหล่านี้มันช่วยได้จริงหรือครับ?” ผมถามด้วยความสงสัย

พราหมณ์เมธาตอบด้วยรอยยิ้มที่ใจดี “ช่วยได้ครับ แต่ไม่ใช่แค่การไล่ผี หรือปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกไปเท่านั้น หากแต่เป็นการสร้าง ‘พลังงานที่ดี’ ให้กับสถานที่ สร้าง ‘ขวัญกำลังใจ’ ให้กับผู้อยู่อาศัย ความเชื่อที่มั่นคง การทำความดี และการรักษาสัจจะ เป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่จะทำให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองและสิ่งไม่ดีไม่อาจกล้ำกรายได้ พิธีเหล่านี้เป็นเหมือนการเปิดทาง เป็นสะพานให้สิ่งดีๆ เข้ามา และเป็นเกราะป้องกันสิ่งชั่วร้ายออกไป สำหรับดวงวิญญาณที่อาจติดค้าง พิธีก็ช่วยให้พวกเขาได้รับส่วนบุญส่วนกุศล และเดินทางไปสู่ภพภูมิที่เหมาะสม”

พราหมณ์เมธาเน้นย้ำถึงความสำคัญของ “จิตใจ” ว่าเป็นแก่นแท้ของการประกอบพิธีเหล่านี้ มันไม่ใช่แค่การร่ายมนตร์คาถา แต่เป็นการใช้สมาธิ จิตใจที่บริสุทธิ์ และความตั้งใจจริงในการเชื่อมโยงกับมิติที่มองไม่เห็น อาชีพของเขาคือผู้รับใช้ ผู้รักษาประเพณี และเป็นที่พึ่งทางใจให้กับผู้คนที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งเร้นลับ

บทบาทของพราหมณ์ทำให้ผมเข้าใจว่า อาชีพที่เกี่ยวข้องกับวิญญาณไม่ได้มีแค่เรื่องของการติดต่อสื่อสารหรือการไล่ผีอย่างเดียว แต่มันยังรวมถึงการสร้างความสงบสุข ความมั่นคงทางจิตใจ และการดำรงไว้ซึ่งประเพณีความเชื่อที่สืบทอดกันมาหลายพันปี

และแน่นอนครับ การจะพูดถึงอาชีพเกี่ยวกับผี จะขาดอาชีพนี้ไปไม่ได้เลย นั่นคือ "นักล่าท้าผี" หรือ "นักพิสูจน์เรื่องลี้ลับ" ผมได้มีโอกาสเข้าร่วมทีม "เงาพราย" ซึ่งนำโดยพี่ใหญ่ อดีตวิศวกรที่ผันตัวมาเป็นนักล่าท้าผีเต็มตัว พวกเขานัดผมที่โกดังร้างแห่งหนึ่งในยามค่ำคืน ซึ่งเป็นสถานที่ที่ชาวบ้านเล่าลือว่ามีวิญญาณของคนงานที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุสิงสถิตอยู่

เมื่อผมไปถึง ผมเห็นอุปกรณ์มากมายที่ถูกจัดวางไว้ ทั้งเครื่องวัดสนามแม่เหล็กไฟฟ้า (EMF meter), กล้องจับความร้อน (Thermal camera), กล้องอินฟราเรด, เครื่องบันทึกเสียงแบบดิจิทัล, และกล่องวิญญาณ (Spirit box) ที่ส่งเสียงซ่าๆ ตลอดเวลา บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงัดและเย็นเยียบกว่าปกติ แม้ว่าจะเป็นคืนที่อากาศไม่ได้หนาวเย็นนัก

“เราไม่ได้มาท้าทาย หรือมาเล่นสนุกนะครับคุณนนท์” พี่ใหญ่บอกผมเสียงจริงจัง “เรามาเพื่อพิสูจน์ หาข้อมูล บันทึกสิ่งที่เกิดขึ้น และพยายามทำความเข้าใจปรากฏการณ์เหล่านี้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์เท่าที่เราจะทำได้”

ทีมงานเริ่มเดินสำรวจไปตามมุมต่างๆ ของโกดัง เสียงฝีเท้าของเราสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ผมรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เครื่องวัด EMF meter ของทีมเริ่มแสดงค่าที่ผิดปกติในบางจุด ไฟของเครื่องกระพริบถี่ขึ้น เสียงซ่าๆ จาก Spirit box ก็ดูเหมือนจะมีความถี่ที่เปลี่ยนไป

“มีใครอยู่ที่นี่ไหมครับ” พี่ใหญ่เอ่ยถามออกไปในความมืด เสียงของเขาฟังดูนิ่งและหนักแน่น ผมเองก็กลั้นหายใจรอฟัง

ไม่มีการตอบสนองใดๆ ผมเริ่มคิดว่าอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่จู่ๆ ไฟฉายที่ผมถืออยู่ก็กระพริบถี่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งๆ ที่แบตเตอรี่เต็ม ผมพยายามขยับมัน แต่ก็ไม่มีผลอะไร

“เฮ้ย! คุณนนท์ดูนั่น!” เสียงของน้องคนหนึ่งในทีมดังขึ้นมา เขาชี้ไปที่มุมหนึ่งของโกดัง ซึ่งเป็นจุดที่เครื่องวัด EMF แสดงค่าสูงที่สุด ผมมองตามไป และเห็น…เงาตะคุ่มๆ ร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงนั้น มันไม่ได้ชัดเจนจนเป็นรูปร่างคน แต่เป็นเหมือนม่านหมอกสีดำที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ หัวใจผมเต้นระรัว ผมไม่เคยคิดว่าจะได้เจออะไรแบบนี้จริงๆ

Spirit box เริ่มส่งเสียงหวีดหวิว ก่อนจะมีเสียงบางอย่างแทรกเข้ามา เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงกระซิบที่บิดเบี้ยว ยากที่จะจับใจความ แต่เป็นเสียงที่ชัดเจนพอที่จะรู้ว่ามัน “ไม่ใช่” เสียงของคนในทีมแน่นอน ผมตัวแข็งทื่อ ขนลุกชันไปทั่วทั้งตัว ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาในกระดูกอย่างรวดเร็ว

“เสียงอะไรน่ะ” ผมกระซิบถาม

พี่ใหญ่คว้าเครื่องบันทึกเสียงมาจ่อไว้ “มันพยายามสื่อสารครับ”

จู่ๆ ประตูเหล็กเก่าๆ ที่อยู่ด้านหลังผมก็เปิดออกเองช้าๆ พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ดังลั่น ผมหันขวับไปมองอย่างตกใจที่สุด ความกลัวเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์ ผมยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น

ทีมงานทุกคนก็ตกใจไม่แพ้กัน แต่พวกเขายังคงพยายามเก็บหลักฐาน ทั้งภาพถ่ายและเสียง พวกเขาไม่วิ่งหนี เหมือนที่ผมกำลังอยากจะทำ

คืนนั้น ผมกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ผมบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ทั้งภาพที่ปรากฏ เสียงประหลาด และความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ยังคงติดอยู่ในตัว ผมได้เห็นแล้วว่าโลกนี้มีสิ่งที่อยู่เหนือการควบคุมและเหนือการอธิบายด้วยเหตุผลธรรมดาๆ อยู่จริง

ตลอดการเดินทางนี้ ผมเริ่มต้นด้วยความสงสัยและความไม่เชื่อ แต่จบลงด้วยความเข้าใจและเคารพอย่างลึกซึ้งต่ออาชีพเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นนักเล่าเรื่องผีที่ใช้ความกลัวเป็นสื่อ ร่างทรงที่ทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างสองโลก พราหมณ์ผู้ดำรงพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่มอบความสงบทางใจ หรือนักล่าท้าผีที่พยายามทำความเข้าใจปรากฏการณ์ที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่าได้

อาชีพเหล่านี้อาจดูแปลกประหลาดในสายตาคนทั่วไป แต่สำหรับผู้ที่เลือกเดินบนเส้นทางนี้ มันไม่ใช่แค่การทำงานเพื่อเลี้ยงชีพ แต่มันคือการเป็น "ผู้แบกรับ" ความลับ ความทุกข์ และบางครั้งก็ความหวังของผู้คนที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งลี้ลับ มันคือการเป็นผู้รับฟังเสียงกระซิบจากโลกหลังความตาย ที่อาจมาในรูปแบบของความทุกข์ระทม ความรักที่ยังคงอยู่ หรือแม้กระทั่งความต้องการที่จะบอกเล่าเรื่องราวที่ยังไม่จบสิ้น

ผมไม่สามารถบอกได้ว่าสิ่งที่เราเจอเป็นผีจริงๆ หรือเป็นแค่ปรากฏการณ์ทางจิตวิทยาที่ซับซ้อน แต่สิ่งที่ผมรู้คือ อาชีพเหล่านี้ได้เติมเต็มช่องว่างบางอย่างในจิตใจของมนุษย์ ช่องว่างที่วิทยาศาสตร์ยังไม่สามารถอธิบายได้ทั้งหมด ความต้องการที่จะเข้าใจความตาย การสูญเสีย และสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นมนุษย์ และคนเหล่านี้คือผู้ที่เลือกที่จะยืนอยู่ตรงหน้าความจริงอันลี้ลับนั้น เพื่อเป็นแสงสว่างหรือแม้แต่เป็นเพียงผู้ส่งสารให้กับโลกที่เรามองไม่เห็น

บางครั้งอาชีพก็ไม่ได้เลือกเรา แต่เหมือนโลกอีกใบหนึ่งเลือกให้เราต้องไปยืนอยู่ตรงนั้น ยอมรับการเป็นส่วนหนึ่งของมัน และเมื่อคุณได้สัมผัสกับมันอย่างจริงจัง คุณจะพบว่าโลกของเราไม่ได้มีเพียงมิติเดียวที่ตาเห็นเท่านั้น

เมื่อเราได้รู้เรื่องนี้แล้ว ผมเชื่อว่าทุกคนคงจะมองอาชีพเหล่านี้ด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป ด้วยความเคารพในสิ่งที่พวกเขาเผชิญและแบกรับ และบางที อาจจะมีความรู้สึกที่คล้ายกับผม คือความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่รู้จบ ว่ายังมีอะไรอีกบ้างที่รอให้เราค้นพบในมิติที่ซ่อนอยู่.