ตุ้ยคุ้ยเรื่องหลอน: รวมเรื่องผี เรื่องเล่าสยองขวัญ และตำนานอาถรรพ์

 สุสานสตัลล์: ประตูมืดในชนบทแคนซัสกับคืนที่ปีศาจรอคอย | #StullCemetery #SatanicRitual #HellGate

เสียงจิ้งหรีดในยามค่ำคืนที่ชนบทแคนซัส มันไม่ใช่เสียงดนตรีแห่งความสงบ แต่มันเป็นเสียงนาฬิกานับถอยหลังของธรรมชาติ ก่อนที่สิ่งอื่นจะเข้ามาแทนที่ ผมกำลังมองผ่านหน้าต่างรถที่เคลื่อนผ่านเส้นทางชนบทอันมืดมิด สู่จุดหมายที่หลายคนพยายามหลีกเลี่ยงแม้แต่ในยามกลางวัน

สุสานสตัลล์ ไม่ใช่แค่สุสานร้างธรรมดาๆ

มันเป็นตำนานที่แทรกซึมเข้าไปในวัฒนธรรมสมัยนิยม ถูกกล่าวถึงในซีรีส์เรื่อง Supernatural ในบทเพลงของศิลปินชื่อดัง แต่วันนี้ เราจะไม่พูดถึงตำนานที่ถูกทำให้เป็นความบันเทิง เราจะเดินลึกเข้าไปในเรื่องเล่าจากปากของคนที่เคยสัมผัส บางคนอาจเรียกมันว่า ‘ประตูสู่นรกที่เปิดปีละครั้ง’

เรื่องเริ่มต้นจากชายคนหนึ่งชื่อ เจเรมี วิลสัน อดีตตำรวจท้องถิ่นในเขตดักลาส เคาน์ตี้ ที่ปัจจุบันเกษียณแล้วและย้ายไปอยู่ฟลอริดา

“ปี 1987 ผมยังเป็นนายสิบใหม่” เสียงของเขาลึกและหนักแน่นในเทปบันทึกเสียง “มีรายงานว่ามีกลุ่มวัยรุ่นเข้าไปในสุสานสตัลล์ตอนกลางคืน แล้ววิ่งออกมาด้วยอาการหวาดผวา”

“เมื่อเราตรวจสอบ เราไม่พบอะไรผิดปกติ ไม่มีขวดเหล้า ไม่มีหลักฐานของปาร์ตี้ มีแต่ความเย็นยะเยือกผิดธรรมชาติแม้จะเป็นคืนวันร้อนของเดือนมิถุนายน”

“แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมขนลุก”

“เทปวัดอุณหภูมิในรถเราบันทึกไว้ว่าอุณหภูมิภายนอกรถตกลง 10 องศาฟาเรนไฮต์ในบริเวณสุสาน ทันทีที่เราขับออกมา อุณหภูมิก็กลับเป็นปกติ”

“และรอยเท้า”

เจเรมีหยุดพักเป็นเวลานาน

“รอยเท้าบนดินที่ยังชื้นจากฝนที่ตกเมื่อบ่ายวันนั้น มันไม่ใช่รอยเท้าของวัยรุ่น มันเป็นรอยเท้าที่ใหญ่เกินมนุษย์ธรรมดา มีเพียงสองรอย เดินจากโบสถ์ร้างเข้าไปในป่า แล้วก็หายไปเฉยๆ”

โบสถ์ร้าง นั่นคืออีกจุดสำคัญของตำนานนี้ โบสถ์เล็กๆ ในพื้นที่สุสานที่ถูกทิ้งร้างมาตั้งแต่ปี 1922 หลังคาพังทลาย หน้าต่างแตก แต่โครงสร้างหลักยังคงยืนต้นทนแม้ผ่านลมฝนมาเป็นศตวรรษ

เรื่องเล่าหลักของสุสานสตัลล์คือ ประตูสู่นรกหนึ่งในเจ็ดประตูบนโลกนี้ ตั้งอยู่ที่นี่ และจะเปิดในทุกๆ วันที่ 30 ตุลาคม หรือบางตำนานก็ว่าในวันศุกร์ประเสริฐ วันแห่งการชดใช้บาป

แต่เอลีนา มาร์ติเนซ นักวิจัยปรากฏการณ์ลึกลับที่ใช้เวลาสองปีในการสัมภาษณ์ชาวเมืองเก่าแก่ บอกกับผมว่า ตำนานนี้มีที่มาที่ลึกซึ้งกว่าที่คิด

“มันไม่ใช่แค่เรื่องผี” เอลีนาพูด “มันเป็นเรื่องของความกลัวที่ถูกสร้างขึ้นจากประวัติศาสตร์จริง และอะไรบางอย่างที่อาจเก่าแก่กว่าคริสต์ศาสนาในดินแดนนี้”

เธอเล่าถึงจดหมายโบราณที่พบในหอจดหมายเหตุของเคาน์ตี้

“ปี 1850 มีบันทึกของมิชชันนารีกลุ่มหนึ่งที่เดินทางมาถึงพื้นที่นี้ พวกเขาเขียนว่า ชาวพื้นเมือง Kaw tribe ในบริเวณนี้หลีกเลี่ยงพื้นที่เนินเขาแห่งหนึ่งอย่างเคร่งครัด พวกเขาเรียกพื้นที่นั้นว่า ‘ที่ซึ่งวิญญาณไม่สงบเดินทางระหว่างโลก’”

“มิชชันนารีเพิกเฉยต่อคำเตือน สร้างสุสานและโบสถ์เล็กๆ ขึ้นที่นั่นในปี 1867”

“แต่แล้วเรื่องแปลกก็เกิดขึ้น”

เอลีนาอ่านจากบันทึกของมิชชันนารีชื่อ เอ็ดเวิร์ด ฟิตซ์เจอรัลด์

“ ‘คืนวันที่ 30 ตุลาคม 1872 เราได้ยินเสียงมาจากสุสาน เสียงเช่นเดียวกับคนจำนวนมากกำลังเดินผ่านป่า แต่เมื่อเราออกไปดู ไม่มีใครอยู่ที่นั่น มีเพียงลมที่เย็นยะเยือกผิดฤดูกาล และกลิ่นกำมะถันแผ่กระจายในอากาศ’ ”

“นี่คือบันทึกครั้งแรกที่พูดถึงวันที่ 30 ตุลาคม อย่างชัดเจน” เอลีนากล่าว

แต่เรื่องราวที่ทำให้สุสานสตัลล์กลายเป็นตำนานระดับชาติ เกิดขึ้นในปี 1974 เมื่อนักข่าวหนุ่มจากนิตยสารท้องถิ่นชื่อ ทิม แกร์ริตี ตัดสินใจไปค้างคืนในสุสานเพื่อเขียนบทความ

สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น ทิมบันทึกไว้ในเทปเสียงที่ปัจจุบันถูกเก็บไว้ในมหาวิทยาลัยแคนซัสอย่างปลอดภัย ผมได้รับอนุญาตให้ฟังบางส่วน

เสียงของทิมในเทปแสดงถึงความตื่นตระหนกที่แท้จริง

“ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนยี่สิบ... ฉันอยู่ในโบสถ์ร้าง... มีบางอย่างผิดปกติ”

เสียงลมหายใจหอบเหนื่อย

“ฉันได้ยินเสียงกระดิ่ง... ไม่ใช่กระดิ่งสมัยใหม่ แต่เหมือนกระดิ่งโบราณ... มันดังมาจากใต้ดิน”

“และเสียงร้อง... พระเจ้าช่วย... เสียงร้องที่ไม่อาจเป็นเสียงมนุษย์ได้”

เสียงกระทบ ราวกับเทปบันทึกเสียงถูกทำตก แล้วก็มีเสียงใหม่ เสียงที่ไม่ใช่ของทิม

เสียงนั้นแหบ แตกพร่า ราวกับผ่านการบิดเบี้ยว

“ที่นี่... เป็นทางผ่าน... ไม่ใช่ที่อยู่... ห้ามขวางทาง...”

เทปตัดไป ทิมกลับมาพูดด้วยเสียงสั่น

“ฉันเห็นมันแล้ว... ประตูในโบสถ์ที่พื้น... มันเปิดออก... มีแสงสีแดง... และเงา... หลายเงา...”

“ฉันต้องออกไปจากที่นี่”

เทปจบลงที่นี่

ทิมแกร์ริตีรอดออกมา แต่เขาเปลี่ยนไป เขาลาออกจากงานนักข่าว หันไปเรียนเทววิทยา และปัจจุบันเป็นบาทหลวงในเมืองเล็กๆ ในไอโอวา เขาปฏิเสธสัมภาษณ์เกี่ยวกับเหตุการณ์ในคืนนั้นมาโดยตลอด

แต่ตำนานไม่หยุดอยู่แค่นั้น

ในทศวรรษ 1980 และ 1990 สุสานสตัลล์กลายเป็นสถานที่แสวงบุญของกลุ่มลัทธิซาตานและผู้สนใจในเรื่องลึกลับ มีรายงานการพบเห็นประหลาดมากมาย

โรเบิร์ต “โบบี้” แจ็กสัน อดีตวัยรุ่นในพื้นที่ที่ปัจจุบันเป็นช่างไม้อายุ 40 กว่า เล่าถึงคืนในปี 1998 เมื่อเขาอายุ 17

“เราเป็นวัยรุ่นโง่ๆ อยากพิสูจน์ความกล้า” เสียงของโบบี้จริงจัง “กลุ่มเราห้าคคน ไปที่สุสานตอนเที่ยงคืนของวันที่ 29 ตุลาคม หวังว่าจะเห็นอะไรบางอย่างก่อนถึงวันที่ 30”

“ตอนแรกทุกอย่างก็ปกติ แค่รู้สึกเย็นผิดปกติ เราเดินไปที่โบสถ์ร้าง ใช้ไฟฉายส่องไปรอบๆ”

“แล้วจิมมี่ เพื่อนของฉัน ก็ชี้ไปที่พื้นโบสถ์”

“ตรงนั้นมีรอยแตกเป็นเส้นตรงพอดี ราวกับว่ามันคือบานประตู”

“เราพยายามใช้ขวานงัดมันขึ้น”

โบบี้หายใจลึกๆ

“มันเปิดได้ง่ายอย่างน่าประหลาด ราวกับมีคนคอยทาน้ำมันบานพับไว้เสมอ”

“เบื้องล่างเป็นความมืด แต่มันไม่ใช่ความมืดธรรมดา มันหนาแน่น ดูดกลืนแสงจากไฟฉายของเรา”

“และกลิ่น... กลิ่นเหม็นเน่าของเนื้อเน่าและกำมะถัน”

“เรากำลังจะถอยออกมา เมื่อจู่ๆ ก็มีมือ... มือที่ผอมแห้ง หนังหุ้มกระดูก แต่มันแข็งแรงมาก... เกาะขอบประตูนั้น”

“เราแตกตื่น วิ่งกันอย่างบ้าคลั่ง”

“แต่จิมมี่หันกลับไปมอง... และเขาก็เห็นมัน”

“ร่างบางๆ สูงเกินมนุษย์สองเมตร ลุกขึ้นจากช่องนั้น ดวงตาเป็นแสงแดงสองจุด”

“เราไม่อยากพูดถึงมันอีก แต่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริง”

จิมมี่ เพื่อนของโบบี้ ปัจจุบันอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวชในโทพีกา เขายังเห็นภาพหลอนของ ‘ชายร่างสูง’ มาตลอด 20 ปี

ตำนานยังเล่าถึงการปรากฏตัวของซาตานเองในสุสานสตัลล์ ในรูปของชายใส่เสื้อคลุมดำ หรือบางครั้งเป็นสุนัขดำตาสีแดง มีรายงานว่านักล่าผีชื่อดังหลายคนเคยมาที่นี่ และบางคนเลิกทำงานนี้ไปหลังจากนั้น

แต่มีด้านหนึ่งของเรื่องที่คนพูดถึงน้อยมาก นั่นคือเรื่องของ ‘ผู้ปกป้อง’

เจนนี่ ครอว์ฟอร์ด หญิงชราอายุ 82 ปี ที่อาศัยอยู่ห่างจากสุสานเพียงสามไมล์ เล่าเรื่องที่น่าสนใจให้ฟัง

“ครอบครัวเราอยู่ที่นี่มากว่า 150 ปี” เสียงของเธอแผ่วแต่ชัดเจน “ปู่ทวดของฉันเป็นหนึ่งในคนที่สร้างโบสถ์หลังเดิม”

“เรื่องเล่าในครอบครัวเราคือ สุสานสตัลล์ไม่ได้เป็นประตูสู่นรก แต่มันเป็น ‘จุดอ่อน’ ระหว่างมิติ บางสิ่งที่เก่าแก่กว่าโลกนี้เสียอีก”

“และมีกลุ่มคนที่คอยดูแลจุดนี้ ปู่ทวดของฉันเป็นหนึ่งในนั้น พวกเขาเรียกว่า ‘ผู้เฝ้าประตู’”

เจนนี่บอกว่า ผู้เฝ้าประตูไม่ใช่พวกต่อต้านความชั่วร้าย แต่เป็นคนที่พยายามรักษาสมดุล

“ในทุกวันที่ 30 ตุลาคม พวกเขาจะไปที่สุสาน ไม่ใช่เพื่อปิดประตู แต่เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีอะไร ‘หลุดออกมา’ มากเกินไป และไม่มีอะไรจากโลกนี้ ‘เข้าไป’ โดยไม่รู้ตัว”

“ปู่ทวดบอกว่า ประตูนั้นมีสองด้าน และบางครั้ง สิ่งที่เราคิดว่าชั่วร้าย อาจเป็นเพียงสิ่งที่เราไม่เข้าใจ”

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงบันทึกอีกชิ้นที่พบในหอจดหมายเหตุของศาสนจักรท้องถิ่น

เป็นบันทึกของบาทหลวงชื่อ วิลเลียม เอช. โธมัส ในปี 1910

“ฉันถูกเรียกตัวไปที่สุสานสตัลล์ในค่ำคืนวันที่ 30 ตุลาคม โดยชายชราผู้หนึ่งที่บอกว่าตนเป็น ‘ผู้เฝ้า’ เขาขอให้ฉันอธิษฐานเพื่อ ‘ผู้ที่ต้องเดินทางในคืนนี้’ ฉันถามว่าใครคือผู้เดินทาง เขาตอบเพียงว่า ‘บางวิญญาณไม่พร้อมที่จะอยู่หรือจากไป พวกเขาต้องการคำอธิษฐานเพื่อการเดินทาง’”

“ฉันอธิษฐานในโบสถ์ร้างนั้น รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ผิดธรรมชาติ และความรู้สึกว่าเรากำลังถูกจับตามองจากสิ่งที่มองไม่เห็น”

“เมื่ออธิษฐานจบ ชายชราผู้นั้นกล่าวขอบคุณ และบอกว่า ‘บางทีในอีกห้าสิบปี ศาสนจักรอาจเข้าใจว่าศักดิ์ศรีแห่งความตายไม่ได้อยู่ที่การแบ่งแยกดีชั่ว แต่อยู่ที่การให้เกียรติต่อการเดินทางของทุกจิตวิญญาณ’”

“เช้าวันต่อมา มีดอกไม้สดวางอยู่บนหลุมศพหลายแห่งในสุสาน ทั้งที่ไม่มีร่องรอยของคนมาเยี่ยม”

ตำนานสุสานสตัลล์ได้รับการยืนยันจากแหล่งที่ไม่อาจคาดคิดได้ ในปี 1998 หนังสือพิมพ์มหาวิทยาลัยแคนซัสตีพิมพ์บทสัมภาษณ์กับนักธรณีวิทยาชื่อ ดร. อลัน เฟอร์กูสัน ที่ศึกษาพื้นที่นั้น

“จากการสำรวจทางธรณีวิทยา พบว่าใต้สุสานสตัลล์มีโพรงใต้ดินขนาดใหญ่” ดร.เฟอร์กูสันกล่าว “และที่สำคัญ มีรอยแตกของหินธรรมชาติที่ปล่อยก๊าซบางชนิดออกมาเป็นระยะ โดยเฉพาะในช่วงปลายเดือนตุลาคม ซึ่งสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิและความกดอากาศ”

“ก๊าซเหล่านี้รวมถึงมีเทนและซัลเฟอร์ไดออกไซด์ในปริมาณเล็กน้อย ซึ่งสามารถทำให้เกิดอาการหลอนประสาทได้หากสูดดมในปริมาณมากพอ ในที่มืดและมีบรรยากาศน่ากลัว ยิ่งเสริมผลนี้”

“นอกจากนี้ พื้นที่นี้มีสนามแม่เหล็กผิดปกติซึ่งอาจส่งผลต่อการรับรู้ของสมอง”

คำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ดูสมเหตุสมผล แต่มันอธิบายทุกเรื่องได้จริงหรือ?

เพราะมีรายงานหลายฉบับที่เกิดนอกเหนือจากวันที่ 30 ตุลาคม และเกิดกับคนที่อยู่ในพื้นที่เพียงชั่วขณะเดียว โดยไม่มีเวลาพอที่จะสูดดมก๊าซใดๆ

อย่างกรณีของแซมuel กรีน นักท่องเที่ยวจากนิวยอร์กที่แวะไปที่สุสานในเดือนกรกฎาคม 2015 เขาบันทึกวิดีโอไว้ด้วยสมาร์ทโฟน

ในวิดีโอ แซมuel เดินเข้าไปในโบสถ์ร้าง พูดถึงสถาปัตยกรรม จู่ๆ กล้องก็สั่น ภาพเป็นลาย เสียงของเขาตกใจ

“อะไรนั่น... ที่มุม...”

กล้องหันไปยังมุมโบสถ์ ที่ซึ่งมีเงาดำลึก ยาวผิดปกติ ทอดยาวบนผนังแม้ไม่มีวัตถุใดๆ มาบังแสง

“มันขยับ... พระเจ้า มันขยับ!”

เงานั้นขยับเข้าหาเขา แม้ว่าในวิดีโอจะไม่เห็นอะไรนอกจากเงาบนผนัง

“ได้ยินไหม... เสียงกระซิบ...”

จากนั้นวิดีโอก็ตัดไป แซมuel วิ่งออกมาจากโบสถ์ หน้าซีดเผือด

เขาบอกกับผู้สัมภาษณ์ในภายหลังว่า ได้ยินเสียงกระซิบเป็นภาษาที่ไม่รู้จัก แต่ในหัวเขารู้ความหมาย: “กลับไป อย่าขวางทางเดินทาง”

และเรื่องสุดท้ายที่อยากเล่า อาจเป็นเรื่องที่อธิบายยากที่สุด

ในปี 2003 มีชายคนหนึ่งเดินเข้าไปสถานีตำรวจท้องถิ่น เขาบอกว่าตัวเองชื่อ ‘เอลียาห์’ ไม่มีนามสกุล ไม่มีบัตรidentifyใดๆ เขาดูสับสนและพูดซ้ำๆ ว่า “ฉันหลงทาง ฉันต้องกลับไปก่อนประตูปิด”

เมื่อถูกถามว่าเขามาจากไหน เขาชี้ไปทางทิศตะวันตก และพูดว่า “จากทางผ่าน ฉันเป็นเพียงผู้เดินทาง”

ตำรวจคิดว่าเขาอาจเป็นคนป่วยจิต แต่แล้วสิ่งแปลกประหลาดก็เกิดขึ้น

“ผมเป็นคนที่รับเรื่องนั้น” เจเรมี วิลสัน อดีตตำรวจที่เราได้ยินเสียงเมื่อครู่ เล่าต่อ “ชายคนนั้นนั่งอยู่ในห้องสอบปากคำ เขาดูปกติทุกอย่าง ยกเว้นสิ่งหนึ่ง”

“เขาบอกว่าเขาจำไม่ได้ว่าเกิดเมื่อไหร่ แต่จำได้ว่าโบสถ์สตัลล์เพิ่งสร้างเสร็จ เขาบอกรายละเอียดเกี่ยวกับการสร้างโบสถ์ที่ตรงกับบันทึกประวัติศาสตร์ทุกประการ”

“และเขาพูดภาษาที่ตายไปแล้ว”

เจเรมีเรียกนักภาษาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยมา ชายคนนั้นพูดภาษาดัตช์แบบโบราณผสมกับภาษาพื้นเมือง Kaw tribe ได้อย่างคล่องแคล่ว

“จากนั้นในคืนนั้น ขณะที่เรากำลังจะส่งเขาไปยังศูนย์ดูแลชั่วคราว...”

เจเรมีหยุดพูด

“เขาเดินเข้าไปในห้องขัง แล้วก็... จางหายไป”

“กล้องวงจรปิดบันทึกไว้ เขาเดินเข้าไปในมุมห้อง เงาของเขาทอดยาวบนผนัง แล้วทั้งตัวเขาและเงาก็จางหายไปอย่างช้าๆ”

“สิ่งที่เหลืออยู่คือกลิ่นกำมะถันอ่อนๆ”

ชายคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย

สุสานสตัลล์ในปัจจุบันถูกจำกัดการเข้าถึง เจ้าของที่ดินติดป้ายห้ามเข้า มีการลาดตระเวนอย่างสม่ำเสมอ แต่นั่นไม่ได้หยุดยั้งความสนใจของคนบางกลุ่ม

ตำนานยังคงถูกเล่าขาน แต่สิ่งที่เราควรถามอาจไม่ใช่ว่า ‘ประตูนรก’ มีจริงหรือไม่ แต่คือว่า ทำไมมนุษย์เราจึงต้องสร้างและเชื่อในตำนานเช่นนี้

บางทีสุสานสตัลล์อาจเป็นกระจกสะท้อนความกลัวพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ ความกลัวต่อสิ่งไม่รู้หลังความตาย ความกลัวต่อการถูกพิพากษา และความหวังว่าแม้แต่ในความชั่วร้ายที่สุด ก็ยังมีระเบียบบางอย่าง มีประตู มีทางผ่าน มีการเดินทาง

หรือบางที มันอาจเป็นเพียงพื้นที่ทางธรณีวิทยาที่ผิดปกติที่กระตุ้นจิตใต้สำนึกของเราให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเอง

แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร ประวัติศาสตร์ของสุสานสตัลล์สอนเราว่า บางครั้ง สถานที่ไม่ได้อาถรรพ์เพราะมีผี แต่มันอาถรรพ์เพราะเราต้องการให้มันเป็นเช่นนั้น เพื่อเติมเต็มช่องว่างในความเข้าใจของเราเกี่ยวกับชีวิต ความตาย และสิ่งที่อยู่นอกเหนือ

และบางที ‘ประตู’ ที่แท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่สุสานแห่งใดแห่งหนึ่ง แต่อยู่ในจิตใจของเราทุกคน ประตูระหว่างสิ่งที่เรารู้กับสิ่งที่เราไม่รู้ ระหว่างความเชื่อกับความสงสัย ระหว่างแสงสว่างกับความมืด

สิ่งที่เราเรียกกันว่า ‘นรก’ อาจเป็นเพียงชื่อหนึ่งที่เราให้แก่ความไม่รู้ของเราเอง

และในคืนวันที่ 30 ตุลาคมทุกปี บางทีสิ่งที่เปิดออกอาจไม่ใช่ประตูสู่โลกวิญญาณ แต่อาจเป็นประตูในจิตใจของคนที่เฝ้ามองออกไปในความมืด แล้วเห็นเงาของตัวเองสะท้อนกลับมา

เรื่องราวของประตูลึกลับไม่ได้มีเพียงที่สุสานสตัลล์ ในวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของเราเอง ก็มีตำนาน ‘ประตูระหว่างโลก’ เก่าแก่และน่าพิศวงไม่แพ้กัน โดยเฉพาะในพื้นที่ที่เป็นรอยต่อของอาณาจักรโบราณสามแห่ง ในดินแดนที่ปัจจุบันเราเรียกว่า ‘สามเหลี่ยมมรกต’ ซึ่งมีเรื่องเล่าของทางเดินใต้ดินที่เชื่อมระหว่างโลกกับดินแดนอื่น ที่เปิดเฉพาะในคืนเดือนมืดในปีอธิกสุรทิน