ตุ้ยคุ้ยเรื่องหลอน: รวมเรื่องผี เรื่องเล่าสยองขวัญ และตำนานอาถรรพ์

โลกแห่งความตายมีเรื่องราวซับซ้อนกว่าที่หลายคนเข้าใจนัก เรามักมองว่าสัปเหร่อคือผู้ทำหน้าที่จัดแจงร่างไร้วิญญาณให้กลับคืนสู่ธาตุตามครรลอง แต่แท้จริงแล้ว เบื้องหลังม่านควันธูปและเสียงสวดมนต์ ยังมีอีกมิติหนึ่งที่ซ่อนอยู่ มิติที่ความจริงและความเชื่อผสานกันจนแยกไม่ออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่ความตายปฏิเสธที่จะเป็นเพียงจุดจบธรรมดา และร่างที่ไร้ลมหายใจกลับแสดงออกถึงพลังบางอย่างที่เหนือการควบคุมของมนุษย์ เปลวเพลิงที่ถูกจุดขึ้นเพื่อเผาผลาญให้สิ้นซาก กลับไร้อำนาจสิ้นเชิง เปลวเพลิงที่ควรจะชำระทุกสิ่งให้เป็นเถ้าธุลี กลับหยุดชะงัก ประหนึ่งว่ามีบางสิ่งยึดเหนี่ยวร่างนั้นไว้ ไม่ยอมให้จากไปโดยง่าย นี่คือเรื่องราวของสัปเหร่อผู้หนึ่ง ที่เผชิญหน้ากับความลึกลับดำมืด เมื่อศพเบื้องหน้าปฏิเสธที่จะสลายไปกับเปลวไฟ

ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่โอบล้อมด้วยป่าเขาห่างไกลความวุ่นวายของเมืองหลวง มีวัดเก่าแก่แห่งหนึ่งชื่อว่า "วัดป่าแสงธรรม" เป็นที่พึ่งทางใจของผู้คน และเป็นที่พำนักของ "ลุงคำ" สัปเหร่อประจำวัด วัยกว่าหกสิบปี ลุงคำเป็นชายร่างผอมสูง ผิวคล้ำแดดเพราะทำงานกลางแจ้งมาค่อนชีวิต ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความเมตตาและหยั่งรู้ ราวกับได้เห็นและสัมผัสเรื่องราวความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน มือที่หยาบกร้านของเขาสะอาดสะอ้านอยู่เสมอ ราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าถึงแม้จะต้องคลุกคลีกับความตาย เขาก็ยังคงรักษาความบริสุทธิ์ของวิชาชีพไว้ได้อย่างครบถ้วน

ลุงคำเข้ามาเป็นสัปเหร่อตั้งแต่ยังหนุ่ม ด้วยความที่ครอบครัวเคยเป็นคนดูแลวัดมาหลายชั่วอายุคน เขาจึงผูกพันกับวัดและหน้าที่นี้อย่างลึกซึ้ง ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เขาเผชิญหน้ากับความตายมาในหลากหลายรูปแบบ ทั้งจากการเจ็บป่วย อุบัติเหตุ หรือแม้กระทั่งการจากไปตามวัยอันควร เขามีความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า การเป็นสัปเหร่อไม่ใช่แค่การจัดการศพ แต่คือการช่วยส่งดวงวิญญาณให้เดินทางไปสู่ภพภูมิที่ดี เปลวเพลิงที่ลุกโชนในเตาเผาคือสะพานสุดท้าย เป็นแสงนำทางให้ผู้ตายได้ละทิ้งสังขารที่เคยห่อหุ้ม และก้าวสู่การเริ่มต้นใหม่

สำหรับลุงคำ เตาเผาศพไม่ใช่แค่โครงสร้างอิฐปูนที่ร้อนระอุ แต่มันคือประตูศักดิ์สิทธิ์ที่เชื่อมโยงระหว่างโลกนี้กับโลกหน้า เสียงฟืนที่ปะทุ เสียงเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ และกลิ่นควันจางๆ ที่ลอยมาตามลม ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์นี้ ทุกครั้งที่เขาจุดไฟ เขาจะกล่าวขอขมาและอธิษฐานจิตให้ผู้ตายได้ไปสู่สุขคติ นี่คือสิ่งที่เขาทำมาตลอดชีวิต และไม่เคยมีครั้งไหนที่เปลวเพลิงจะไม่ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ จนกระทั่งเมื่อศพของ "ตาบัว" ถูกนำมาที่วัด

ตาบัวเป็นชายชราสันโดษที่อาศัยอยู่ริมป่าชายแดนหมู่บ้านมาหลายสิบปี ไม่มีใครรู้ภูมิหลังของแกมากนัก รู้แต่ว่าแกเป็นคนไม่ค่อยพูดจา เก็บตัว แต่ก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใคร บางคนว่าตาบัวมีความรู้เรื่องสมุนไพรโบราณ บางคนก็เล่าลือว่าแกเคยเป็นหมอผีที่หันหลังให้ไสยศาสตร์ แต่ที่แน่ๆ คือ ตาบัวมักจะสวมสร้อยลูกประคำเส้นใหญ่ที่ทำจากเมล็ดไม้สีดำสนิทติดตัวอยู่เสมอ ไม่ว่าจะทำอะไร แกไม่เคยถอดมันออกเลยแม้แต่ครั้งเดียว และมักจะพึมพำบทสวดแปลกๆ ในลำคออยู่บ่อยครั้ง

ตาบัวเสียชีวิตอย่างสงบในบ้านพักของตัวเอง ไม่มีใครพบร่างแกจนกระทั่งมีคนสังเกตเห็นว่าบ้านแกเงียบผิดปกติไปหลายวัน เมื่อไปดูจึงพบว่าแกนอนหลับไปตลอดกาลบนเสื่อเก่าๆ ร่างของแกอยู่ในท่าสงบ มือประสานกันบนอก โดยมีสร้อยลูกประคำเส้นนั้นวางอยู่ระหว่างฝ่ามือ ใบหน้าของแกดูผ่อนคลาย ไม่มีร่องรอยความทุกข์ทรมานใดๆ ชาวบ้านจึงนำร่างของตาบัวมาที่วัดป่าแสงธรรม เพื่อให้ลุงคำทำหน้าที่ส่งแกเป็นครั้งสุดท้าย

วันเผาศพของตาบัวมาถึง บรรยากาศเงียบสงบ ชาวบ้านมาร่วมงานไม่มากนัก เพราะตาบัวไม่มีญาติสนิท และไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับใคร ลุงคำจัดแจงพิธีการทุกอย่างตามธรรมเนียม เขานำร่างของตาบัวเข้าสู่เตาเผา จัดท่าทางให้เรียบร้อย และมองดูสร้อยลูกประคำที่ยังคงคล้องอยู่ที่มือของแก ลุงคำเคยได้ยินเรื่องเล่าเก่าแก่จากครูบาอาจารย์ของเขาว่า ของบางอย่างมีความผูกพันกับเจ้าของอย่างลึกซึ้ง จนแม้ความตายก็ไม่อาจแยกขาดได้ แต่ในใจเขาก็ยังเชื่อในวิทยาศาสตร์และความจริงที่จับต้องได้มากกว่า

เมื่อถึงเวลาอันสมควร ลุงคำจุดฟืนและส่งร่างตาบัวเข้าสู่เตาเผาด้วยความสงบนิ่ง เสียงเปลวไฟเริ่มโหมกระหน่ำ ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ฟ้า ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติในตอนแรก ลุงคำยืนมองดูเปลวเพลิงที่ค่อยๆ คืบคลานเข้าหา กัดกินเนื้อไม้ และเปลี่ยนทุกสิ่งให้เป็นเถ้าถ่านอย่างคุ้นเคย

แต่แล้ว...ความผิดปกติก็เริ่มปรากฏขึ้น

ผ่านไปนานกว่าครึ่งชั่วโมง เปลวไฟในเตาเผายังคงลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง แต่เมื่อลุงคำมองผ่านช่องระบายอากาศ เขาเห็นว่าร่างของตาบัวยังคงรูปเดิมอยู่แทบไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงเสื้อผ้าที่สวมใส่และหีบศพไม้เท่านั้นที่ถูกไฟเผาผลาญจนแทบไม่เหลือชิ้นดี แต่เนื้อตัวของตาบัวกลับดูราวกับว่าถูกหุ้มด้วยเกราะกำบังบางอย่าง เปลวไฟพยายามจะกัดกินมัน แต่ก็ดูเหมือนจะไร้ผล ผิวหนังที่ควรจะไหม้เกรียม กลับยังคงสภาพอยู่ แม้จะมีร่องรอยไหม้บ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถูกทำลายอย่างที่ควรจะเป็น ลุงคำขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

"ลุงคำ... ทำไมไฟมันไม่ลุกดีเลยครับ?" พระลูกวัดหนุ่มที่มาช่วยงานอดถามไม่ได้

ลุงคำส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่ว่าไฟไม่ดีหรอกโยม ดูเหมือน... ดูเหมือนว่าร่างของตาบัวจะไม่ยอมให้ไฟเผา"

พระลูกวัดมองด้วยสีหน้าไม่เชื่อ "เป็นไปได้ยังไงครับลุง ไฟแรงขนาดนี้"

ลุงคำไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินไปตรวจสอบเตาเผาอีกครั้ง ความร้อนแผดเผาออกมาอย่างรุนแรง บ่งบอกว่าฟืนถูกเผาอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ร่างของตาบัวยังคงสภาพคล้ายเดิม ยิ่งไปกว่านั้น ลุงคำรู้สึกได้ถึงกลิ่นประหลาดบางอย่าง ไม่ใช่กลิ่นเนื้อไหม้ แต่เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนกำยานเก่าแก่ที่ลอยมาจากในเตาเผา

ชาวบ้านที่รออยู่ด้านนอกเริ่มซุบซิบกัน พวกเขาเองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ การเผาศพไม่ควรใช้เวลานานขนาดนี้ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความกังวลก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

ลุงคำตัดสินใจเพิ่มฟืนเข้าไปในเตาเผาอีกครั้ง พยายามเร่งไฟให้แรงกว่าเดิม เปลวไฟโหมกระหน่ำสูงขึ้นไปอีกราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งให้สิ้นซาก แต่หลังจากผ่านไปอีกชั่วโมงหนึ่ง ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม ร่างของตาบัวยังคงเป็นร่างของตาบัว เพียงแต่มีรอยไหม้เกรียมมากขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ลุงคำถอนหายใจยาว ความรู้สึกเหนื่อยล้าและความสับสนเริ่มถาโถมเข้ามา

"เอาลงก่อนดีไหมครับลุง" พระลูกวัดเสนอ "เผาต่อตอนนี้ก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไร"

ลุงคำพยักหน้า เขาสั่งให้ลูกศิษย์ใช้ตะขอเหล็กดึงร่างของตาบัวออกมาจากเตาเผาอย่างระมัดระวัง เมื่อร่างนั้นถูกดึงออกมาวางบนพื้นคอนกรีตเย็นๆ ทุกคนที่เห็นต่างตกใจ ร่างของตาบัวดำทะมึน มีรอยไหม้เกรียมและกรังไปทั่ว แต่โครงสร้างของร่างกายยังคงสมบูรณ์ ไม่ยุบตัวลงเป็นเถ้าถ่านอย่างที่ควรจะเป็น แม้แต่เส้นผมบนศีรษะที่ควรจะไหม้ไปตั้งแต่แรก ก็ยังคงอยู่ เพียงแต่เป็นสีดำสนิท และที่น่าขนลุกที่สุดคือสร้อยลูกประคำที่ยังคงวางอยู่บนมือของแกนั้น กลับไม่ได้รับผลกระทบจากความร้อนแม้แต่น้อย ลูกประคำแต่ละเม็ดยังคงดูเหมือนเดิมทุกประการ ไม่แตกหัก ไม่ไหม้เกรียม ราวกับว่ามันถูกสร้างมาเพื่อทนทานต่อเปลวเพลิงนรก

บรรยากาศรอบเมรุอึมครึมลงไปถนัดตา ชาวบ้านเริ่มถอยห่างด้วยความหวาดกลัว บางคนเริ่มป่าวประกาศว่าเป็นอาถรรพ์ เป็นผีเฮี้ยน หรือไม่ก็เป็นศพอาถรรพ์ที่ไม่ยอมไปผุดไปเกิด

ลุงคำไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบเหล่านั้น เขาก้มลงพิจารณาร่างของตาบัวอย่างละเอียด เขามองดูสร้อยลูกประคำอย่างใจจดใจจ่อ นี่ต้องเป็นกุญแจสำคัญแน่ๆ เขานึกย้อนไปถึงคำบอกเล่าของครูบาอาจารย์สมัยที่เขายังหนุ่ม เรื่องของวัตถุบางอย่างที่ถูกปลุกเสกให้มีอำนาจคุ้มครอง หรือเรื่องของวิชาการสร้างภูตพรายที่ใช้อำนาจบางอย่างผูกมัดกับร่างผู้ตาย แต่ตาบัวไม่ใช่คนชั่วร้าย ไม่มีเหตุผลที่จะถูกสาปแช่ง หรือผูกวิญญาณไว้เช่นนั้น

ลุงคำเดินเข้าไปที่หิ้งพระในห้องเก็บของ เขาจุดธูปกำเล็กๆ ขึ้นมา และนั่งลงพับเพียบต่อหน้าพระพุทธรูปองค์เก่าแก่ ในใจของเขาสับสนวุ่นวาย แต่สัญชาตญาณของสัปเหร่อผู้คร่ำหวอดบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่เรื่องของความชั่วร้ายหรือวิญญาณอาฆาต แต่มันเป็นเรื่องของความผูกพันบางอย่างที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ลุงคำหลับตาลง พยายามระลึกถึงสิ่งที่ครูบาอาจารย์เคยสอน สิ่งที่อยู่นอกเหนือจากตำราปกติ

ทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา เป็นภาพของครูบาอาจารย์กำลังเล่าเรื่อง "วิชาธาตุสี่" และ "ภูติพิทักษ์" ที่ไม่ใช่ภูติผี แต่เป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่ถูกผูกติดไว้กับวัตถุศักดิ์สิทธิ์เพื่อพิทักษ์สิ่งใดสิ่งหนึ่ง ภาพของลูกประคำที่ตาบัวสวมใส่ก็ผุดขึ้นมา เขาเคยได้ยินมาว่าลูกประคำบางชนิดทำจากเมล็ดไม้หายากที่มีพลังงานธรรมชาติเข้มข้น และหากผ่านพิธีปลุกเสกโดยผู้ทรงศีล ก็จะสามารถสร้างเกราะคุ้มครองกายเนื้อได้

ลุงคำลุกขึ้นยืน เขากลับไปที่ร่างของตาบัวอีกครั้ง คราวนี้เขามองดูสร้อยลูกประคำด้วยสายตาที่เข้าใจมากขึ้น เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสลูกประคำนั้น มันเย็นเฉียบ แต่มีความรู้สึกบางอย่างราวกับมีพลังงานแฝงอยู่ ลุงคำพยายามนึกย้อนถึงสิ่งที่ตาบัวมักจะพึมพำ เขาจำได้ว่ามันไม่ใช่บทสวดทั่วไป แต่เป็นทำนองคล้ายบทสวดโบราณที่เกี่ยวกับธรรมชาติและธาตุทั้งสี่

"ตาบัวเอ๊ย... ดูเหมือนว่าแกจะผูกพันกับสร้อยเส้นนี้มากจริงๆ" ลุงคำพึมพำกับตัวเอง

ในหัวของลุงคำเกิดความคิดหนึ่งขึ้น เขาจำได้ว่าในตำราเก่าแก่ของสัปเหร่อบางแขนง ได้กล่าวถึงวิธีการปลดปล่อย "สังขารที่ถูกผูกมัดด้วยธาตุ" ซึ่งไม่ใช่เรื่องของวิญญาณ แต่เป็นเรื่องของพลังงานที่กักเก็บอยู่ในวัตถุบางอย่าง ที่ต้องทำพิธีปลดปล่อยธาตุออกจากกันเพื่อให้กายเนื้อกลับคืนสู่ธรรมชาติได้อย่างสมบูรณ์

ลุงคำเดินไปยังศาลาเล็กๆ ด้านหลังวัด ที่เก็บเครื่องรางของขลังและวัตถุมงคลเก่าแก่ เขารื้อค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่เขาคิดว่าจำเป็น เขาพบถาดเงินเก่าๆ ใบหนึ่ง ดอกไม้เจ็ดสีเล็กน้อย ธูปห้าดอก เทียนขาวสองเล่ม และที่สำคัญคือ "น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์" ที่หลวงปู่องค์ก่อนได้ปลุกเสกไว้

เมื่อเตรียมของครบ ลุงคำกลับมาที่ร่างของตาบัวอีกครั้ง ในคราวนี้ เขามีความเชื่อมั่นในสิ่งที่กำลังจะทำ เขาไม่ได้กำลังต่อสู้กับสิ่งเหนือธรรมชาติ แต่มันคือการทำความเข้าใจและปลดปล่อยพลังงานที่ถูกกักเก็บไว้

"ตาบัว... ถึงเวลาแล้วนะโยม" ลุงคำกล่าวเสียงแผ่วเบา

เขาวางถาดเงินไว้ข้างกายของตาบัว จุดธูปและเทียน ตั้งจิตอธิษฐานถึงองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปกปักษ์รักษาวัดป่าแห่งนี้ ขอให้การกระทำของเขาเป็นไปเพื่อความสงบสุขของผู้ตาย เขาหยิบสร้อยลูกประคำออกจากมือของตาบัวอย่างช้าๆ เมื่อสร้อยลูกประคำหลุดจากมือนั้น ร่างของตาบัวก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย ลุงคำวางสร้อยนั้นลงบนถาดเงินอย่างเบามือ

จากนั้น เขารินน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ลงบนสร้อยลูกประคำช้าๆ พร้อมกับท่องบทสวดปลดปล่อยธาตุที่เขาจำได้จากตำราเก่าแก่ เสียงของเขาแผ่วเบา แต่หนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยความเคารพ บทสวดนั้นเป็นภาษาโบราณที่เกี่ยวกับธาตุทั้งสี่ ดิน น้ำ ลม ไฟ และการกลับคืนสู่ธรรมชาติอย่างสมดุล เขาไม่ต้องการทำลายสร้อยเส้นนี้ เพราะมันเป็นของศักดิ์สิทธิ์ แต่เขาต้องการ "ปลดปล่อย" พลังงานที่ยึดติดอยู่กับร่างของตาบัวให้เป็นอิสระ

เมื่อบทสวดจบลง ลุงคำสังเกตเห็นว่าสร้อยลูกประคำที่อยู่ในน้ำมนต์นั้นเกิดฟองอากาศเล็กๆ ผุดขึ้นมาอย่างช้าๆ ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังถูกปลดปล่อยออกมาจากภายใน จากนั้นเขาก็หยิบสร้อยนั้นขึ้นมา และนำน้ำมนต์ที่เหลือพรมลงบนร่างของตาบัวอย่างแผ่วเบา

"ขอให้สังขารของโยมได้กลับคืนสู่ธาตุตามธรรมชาติ ขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผูกมัดไว้จงเป็นอิสระ" ลุงคำกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยเมตตา

เมื่อเสร็จสิ้นพิธี ลุงคำตัดสินใจนำร่างของตาบัวเข้าเตาเผาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้ฟืนมากเหมือนเดิม แต่ใช้เพียงแค่เชื้อเพลิงปกติที่ใช้ในการเผาศพทั่วไปเท่านั้น เขาจุดไฟ และมองดูเปลวเพลิงที่เริ่มลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มีความแตกต่างอย่างชัดเจน

เปลวไฟที่โหมกระหน่ำไม่ได้ทำแค่เพียงล้อมรอบร่างของตาบัวอีกต่อไป แต่มันเริ่มกัดกินสังขารนั้นอย่างช้าๆ เนื้อหนังที่เคยแข็งกระด้าง เริ่มอ่อนตัวลง และเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่านอย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นหอมของกำยานจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นควันไม้ที่คุ้นเคย ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น ไม่นานนัก ร่างของตาบัวก็ค่อยๆ สลายไปกับเปลวเพลิง กลายเป็นเถ้าถ่านที่บริสุทธิ์ ไม่มีร่องรอยของการปฏิเสธการสลายตัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย

ลุงคำยืนมองดูเถ้าถ่านที่ยังคุกรุ่นอยู่ภายในเตาเผาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ บทเรียนครั้งนี้สอนให้เขารู้ว่า ความตายไม่ใช่แค่การหยุดหายใจ และการเผาศพก็ไม่ใช่แค่การทำลายร่าง สัปเหร่อที่ดีต้องเข้าใจถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งระหว่างกายเนื้อ จิตวิญญาณ และพลังงานต่างๆ ที่มองไม่เห็น บางครั้งสิ่งที่ดูเหมือน "เผาไม่ไหม้" อาจไม่ใช่เรื่องของวิญญาณที่ไม่อยากจากไป แต่เป็นเรื่องของความผูกพันบางอย่างที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย หรือพลังงานที่ยังคงยึดเหนี่ยวสังขารนั้นไว้ในโลกนี้ การทำความเข้าใจและปลดปล่อยสิ่งเหล่านั้นอย่างถูกวิธีต่างหาก คือหน้าที่ที่แท้จริงของสัปเหร่อผู้เป็นสะพานเชื่อมระหว่างสองโลก

จากเหตุการณ์ของตาบัว ลุงคำได้เรียนรู้ว่าความรู้ที่สั่งสมมาแต่โบราณ ไม่ได้เป็นเพียงตำนานเล่าขาน แต่เป็นภูมิปัญญาที่หยั่งลึก ที่เชื่อมโยงกับธรรมชาติและพลังงานที่เรามองไม่เห็น การเปิดใจเรียนรู้และทำความเข้าใจในสิ่งที่อยู่นอกเหนือจากเหตุผลที่เราคุ้นเคย จะนำพาเราไปสู่ความจริงที่กว้างใหญ่กว่าเสมอ

เมื่อเราได้รู้เรื่องนี้แล้ว ในตอนถัดไปเราจะเดินทางไปยังอีกหมู่บ้านหนึ่ง เพื่อฟังเรื่องเล่าของสัปเหร่อผู้เป็นนักปั้น ผู้ที่ต้องใช้ศิลปะและความปราณีตในการเผชิญหน้ากับความตายในอีกรูปแบบหนึ่ง นั่นคือการปั้นแต่งร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้งก่อนการจากลาในวาระสุดท้าย.