ตุ้ยคุ้ยเรื่องหลอน: รวมเรื่องผี เรื่องเล่าสยองขวัญ และตำนานอาถรรพ์

 โลกของเรามีมิติที่มองไม่เห็น มีพลังงานที่สัมผัสไม่ได้ด้วยตาเนื้อ แต่รับรู้ได้ด้วยบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้นเสมอ ท่ามกลางชีวิตประจำวันอันวุ่นวาย มีผู้คนกลุ่มหนึ่งที่ชีวิตของพวกเขาผูกพันโดยตรงกับมิติเร้นลับนี้ พวกเขาคือผู้ที่เดินอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงกับโลกแห่งวิญญาณ เป็นสะพาน เป็นผู้พิทักษ์ เป็นผู้เล่าเรื่อง... เป็นผู้ที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่คนส่วนใหญ่มักหลีกหนี

วันนี้ ผมจะพาคุณดำดิ่งลงไปในชีวิตและหน้าที่ของอาชีพเหล่านี้ อาชีพที่ไม่ได้มีเพียงแค่รายได้ แต่ยังต้องแลกมาด้วยพลังงาน ความเชื่อ และบางครั้งอาจเป็นความหวาดกลัวที่กัดกินจิตใจ

เรามาเริ่มต้นกันที่กลุ่มแรก กลุ่มที่เป็นหัวใจของการสื่อสารระหว่างสองโลก นั่นคือ ผู้สื่อสารและผู้ทำพิธีทางจิตวิญญาณ

คุณเคยรู้สึกถึงความเจ็บปวดของการสูญเสียไหม ความอ้างว้างที่ไม่มีคำปลอบโยนใดจะเติมเต็มได้ การโหยหาที่จะได้ยินเสียงคนที่จากไปอีกครั้ง นั่นคือช่องว่างที่อาชีพอย่างร่างทรงหรือหมอดูเข้ามาเติมเต็ม

คุณสุเทพ เป็นร่างทรงเก่าแก่ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ใบหน้าของเขามีร่องรอยแห่งวัย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ โต๊ะบูชาเบื้องหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหอมและพวงมาลัย ผมนั่งฟังเขาเล่าเรื่องราวชีวิตในฐานะร่างทรงมานานกว่าสามสิบปี

“แรกๆ ก็กลัวนะโยม” คุณสุเทพเริ่มเล่าด้วยเสียงทุ้มนุ่ม “แต่พอเห็นแววตาของญาติโยมที่มา เขามาด้วยความทุกข์ระทม มาเพราะอยากได้คำตอบ อยากรู้ว่าคนที่เขารักยังอยู่ดีไหม เขาสบายดีหรือเปล่า บางทีก็เป็นเรื่องของทรัพย์สิน หรือเรื่องที่คนที่ตายไปยังติดค้างในใจ ผมก็ต้องเป็นคนกลาง เป็นปากเสียงให้วิญญาณเหล่านั้น”

เขาเล่าถึงคดีหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน มีครอบครัวหนึ่ง ลูกสาวเสียชีวิตจากอุบัติเหตุอย่างกะทันหัน พ่อแม่เศร้าโศกอย่างหนัก ไม่สามารถทำใจได้เลย พยายามหาวิธีติดต่อลูกสาวมาหลายที่ แต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า จนกระทั่งมาเจอคุณสุเทพ

“ผมจำได้ดีเลย วันนั้นแม่ของเด็กมาพร้อมกับพ่อ หน้าตาอ่อนล้า ไม่เหลือเรี่ยวแรง ผมก็จุดธูป อัญเชิญครูบาอาจารย์เข้าประทับ ร่างก็เริ่มสั่นเทิ้ม เสียงก็เปลี่ยนไปเป็นเสียงเด็กผู้หญิง” คุณสุเทพเล่าพร้อมหลับตาลงเล็กน้อย “เด็กคนนั้นร้องไห้บอกว่า ‘หนูหนาว หนูเจ็บปวด’ แล้วก็ร้องเรียกหาพ่อกับแม่ บอกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่มีแค่สามคนพ่อแม่ลูกเท่านั้นที่รู้ พ่อกับแม่ของเด็กก็ทรุดลงร้องไห้โฮ ผมปล่อยให้เขาสื่อสารกันอยู่นาน”

หลังจากนั้น วิญญาณของเด็กก็บอกว่าเธออยากให้พ่อแม่ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ และบอกตำแหน่งของตุ๊กตาตัวโปรดที่เธอเคยซ่อนไว้ ซึ่งพ่อแม่ก็ยืนยันว่าไม่มีใครรู้ตำแหน่งนั้นเลย พอพ่อแม่กลับไปค้นหาก็เจอจริงๆ ความสงสัยและความค้างคาใจก็มลายหายไป ความเศร้าโศกยังคงอยู่ แต่ก็มีความเข้าใจและความเชื่อมั่นว่าลูกสาวไปสู่สุคติแล้ว

“งานของผมไม่ได้แค่สื่อสารเท่านั้นนะโยม” คุณสุเทพกล่าวต่อ “บางทีก็ต้องให้คำแนะนำทางใจ ต้องช่วยให้เขาปล่อยวาง ต้องช่วยให้เขามีสติ ไม่ใช่แค่เชื่อเรื่องผีวิญญาณอย่างเดียว แต่ต้องเชื่อเรื่องกรรม เรื่องการทำความดีด้วย”

งานของร่างทรงหรือหมอดู ไม่ใช่เพียงแค่การทำนายทายทัก หรือการสื่อสารกับวิญญาณเท่านั้น แต่ยังเป็นการเยียวยาจิตใจของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ เป็นการนำความหวังและความเข้าใจมาสู่ผู้ที่กำลังหลงทางในความทุกข์

ขยับจากผู้สื่อสาร เรามาดูอีกกลุ่มที่สำคัญไม่แพ้กัน นั่นคือ ผู้ประกอบพิธีทางศาสนาที่เกี่ยวข้องกับผู้เสียชีวิตหรือวิญญาณ อย่างพราหมณ์ หรือพระสงฆ์ในพุทธศาสนา พิธีกรรมเหล่านี้คือสะพานอีกรูปแบบหนึ่ง ที่ไม่ใช่แค่สื่อสาร แต่เป็นการจัดการ จัดระเบียบ และบางครั้งเป็นการแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อนระหว่างสองโลก

คุณสมชาย เป็นพราหมณ์หนุ่มที่สืบทอดวิชามาจากบิดา เขาเล่าให้ฟังถึงความแตกต่างระหว่างพิธีมงคลและพิธีอวมงคล

“พิธีมงคลเนี่ย มันคือการเสริมสิริมงคล ทำบุญขึ้นบ้านใหม่ งานแต่งงาน ซึ่งเราก็รู้สึกปีติยินดี” พราหมณ์สมชายอธิบาย “แต่พิธีอวมงคล หรือพิธีที่เกี่ยวกับผู้เสียชีวิตหรือวิญญาณ มันมีอีกมิติหนึ่ง มันละเอียดอ่อนกว่ามาก เราต้องเคารพ ต้องเข้าใจถึงสภาวะของวิญญาณนั้นๆ”

เขาเล่าถึงเหตุการณ์หนึ่งที่โรงพยาบาลเก่าแห่งหนึ่งกำลังจะถูกรื้อถอน เพื่อสร้างเป็นคอนโดมิเนียมสมัยใหม่ ปัญหาคือมีคนงานหลายคนเจอประสบการณ์แปลกๆ เช่น เห็นเงาคนเดินไปมา ได้ยินเสียงกรีดร้อง หรือป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ จนไม่มีใครกล้าทำงานต่อ เจ้าของโครงการจึงต้องมาขอให้คุณสมชายไปทำพิธี

“พอผมก้าวเข้าไปในอาคารร้างนั้น ก็รู้สึกได้ทันทีว่าพลังงานมันหนักอึ้ง เหมือนมีคนยืนมองเราอยู่เป็นสิบเป็นร้อยคู่สายตา” พราหมณ์สมชายเล่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง “โรงพยาบาลเก่ามันมีประวัติยาวนาน มีคนเจ็บ คนป่วย คนตายจำนวนมาก และหลายคนก็อาจจะยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองตายไปแล้ว หรือมีเรื่องค้างคาใจที่ยังไปไหนไม่ได้”

พิธีที่พราหมณ์สมชายต้องทำคือ พิธีบวงสรวงขอขมาเจ้าที่เจ้าทาง และการอัญเชิญวิญญาณผู้ล่วงลับทั้งหมดที่ยังวนเวียนอยู่ในพื้นที่ ให้ไปสู่สุคติ

“มันไม่ใช่แค่ท่องมนต์หรือพรมน้ำมนต์อย่างเดียวครับ” เขากล่าว “มันคือการสื่อสารด้วยใจ ต้องบอกกล่าว ต้องขอขมา ต้องชี้ทาง ต้องให้สติวิญญาณเหล่านั้นว่าหมดวาระแล้ว ถึงเวลาต้องไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่า บางครั้งก็ต้องอธิบายให้เขาเข้าใจว่าตึกนี้จะถูกรื้อถอนและสร้างใหม่ เพื่อประโยชน์ของคนรุ่นหลัง ขอให้เขาอโหสิกรรมและอนุโมทนาบุญ”

วันนั้น พราหมณ์สมชายต้องนั่งทำพิธีอยู่เกือบทั้งวัน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงมนต์และการสั่นระรัวของระฆัง เมื่อพิธีเสร็จสิ้น ความรู้สึกหนักอึ้งที่เคยมีก็หายไปราวกับปลิดทิ้ง คนงานกลับมาทำงานได้อย่างสบายใจ ไม่มีการเจอเหตุการณ์ประหลาดอีกเลย

“งานของเราคือการเป็นผู้ประสาน” พราหมณ์สมชายสรุป “ประสานความเข้าใจระหว่างโลกคนเป็นกับโลกคนตาย ให้ทุกฝ่ายอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข หรือไปสู่ที่ที่ควรไป”

จากผู้สื่อสารและผู้ทำพิธี เรามาดูกลุ่มที่ดูเหมือนจะใกล้ชิดกับโลกสมัยใหม่มากขึ้น แต่ก็ยังคงดำรงอยู่บนเส้นแบ่งแห่งความลี้ลับ นั่นคือนักล่าท้าผี หรือนักพิสูจน์เรื่องลี้ลับ (Ghost Hunter/Paranormal Investigator)

คุณภาคภูมิ อดีตวิศวกรคอมพิวเตอร์ผันตัวมาเป็นหัวหน้าทีม "Shadow Seekers" กลุ่มนักล่าท้าผีอิสระ พวกเขามีอุปกรณ์ไฮเทคมากมาย ทั้งกล้องจับความร้อน เครื่องวัดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (EMF Meter) เครื่องบันทึกเสียง EVP (Electronic Voice Phenomena) และอุปกรณ์อื่นๆ อีกมากมาย เป้าหมายของพวกเขาไม่ใช่แค่การหาหลักฐาน แต่คือการพิสูจน์ความจริง

“เราไม่ได้เชื่อทุกอย่างที่ตาเห็นหรือหูได้ยินครับ” คุณภาคภูมิบอกกับผมอย่างหนักแน่นในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์ต่างๆ “เราเชื่อในข้อมูล เราเชื่อในการเก็บหลักฐาน เราต้องการหาคำตอบว่าสิ่งที่คนรู้สึกว่ามันเหนือธรรมชาติ มันมีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ไหม หรือถ้าไม่มีจริงๆ มันคืออะไรกันแน่”

เขาเล่าถึงภารกิจหนึ่งที่บ้านทรงไทยเก่าแก่ริมน้ำ ซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องความเฮี้ยน เจ้าของบ้านเชื่อว่ามีวิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยผูกคอตายอยู่ในบ้านยังคงวนเวียนอยู่

“คืนนั้นเราเตรียมอุปกรณ์ครบครัน บ้านหลังนั้นเงียบมาก เงียบจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ปลิว” คุณภาคภูมิเล่าด้วยแววตาเป็นประกายแห่งความตื่นเต้น “เราวางกล้องทั่วบ้าน เปิดเครื่องบันทึกเสียง EVP แล้วก็เดินสำรวจไปตามจุดต่างๆ ที่เจ้าของบ้านบอกว่าเคยเจอ”

ทีมงานเดินขึ้นไปชั้นสอง บริเวณที่เชื่อว่าเป็นจุดเกิดเหตุ ความรู้สึกเย็นวาบที่ไม่ใช่จากเครื่องปรับอากาศเข้ามาปกคลุมบริเวณนั้นทันที เครื่องวัด EMF ที่คุณภาคภูมิถืออยู่ก็เริ่มส่งเสียงร้องรัวๆ เป็นสัญญาณว่ามีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าผิดปกติในบริเวณนั้น

“เราพยายามสื่อสารครับ” เขาเล่าต่อ “เราถามออกไปในความมืดว่า ‘มีใครอยู่ตรงนี้ไหม ถ้าคุณอยู่ตรงนี้ กรุณาแสดงตัว’ ทันใดนั้นเอง ประตูตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ที่อยู่ตรงมุมห้องก็เปิดออกช้าๆ เองต่อหน้าต่อตาเราทุกคน ไม่มีลม ไม่มีใครแตะต้อง”

ทีมงานตกใจแต่ก็ยังคงรักษาสติไว้ พวกเขายังคงตั้งคำถามต่อไป และพยายามจับภาพด้วยกล้องไนท์วิชั่น และบันทึกเสียงต่อเนื่อง คุณภาคภูมิเดินเข้าไปใกล้ตู้เสื้อผ้ามากขึ้น และลองถามไปอีกครั้งว่า "คุณอยากจะบอกอะไรพวกเราไหมครับ"

ไม่นานนัก หลังจากตรวจสอบไฟล์เสียงที่บันทึกไว้ พวกเขาก็พบกับสิ่งที่ทำให้ทุกคนขนลุก ในช่วงเวลาที่คุณภาคภูมิตั้งคำถาม มีเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ฟังดูเหมือนผู้หญิงพูดว่า "ฉันหนาว..."

“มันเป็นประสบการณ์ที่น่าขนลุก แต่ก็น่าตื่นเต้นที่สุดครับ” คุณภาคภูมิกล่าว “มันไม่ใช่แค่ความเชื่อ แต่มันคือการที่เราได้สัมผัสกับอะไรบางอย่างที่วิทยาศาสตร์ยังอธิบายไม่ได้ทั้งหมด และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เราอยากค้นหาต่อไป”

งานของนักล่าท้าผี ไม่ใช่แค่การพิสูจน์ว่าผีมีจริงหรือไม่ แต่คือการขยายขอบเขตความรู้และความเข้าใจของมนุษย์ที่มีต่อโลกและปรากฏการณ์รอบตัว อาจจะด้วยความอยากรู้อยากเห็น หรือความปรารถนาที่จะไขความลับที่ซ่อนเร้นอยู่

สุดท้ายนี้ เราจะมาพูดถึงกลุ่มผู้สร้างสรรค์ ผู้ที่นำเรื่องราวของผี วิญญาณ และความลี้ลับ มาถ่ายทอดในรูปแบบต่างๆ เพื่อสร้างความบันเทิง ความตื่นเต้น และบางครั้งก็เป็นเครื่องเตือนใจ พวกเขาคือนักเล่านิทาน หรือผู้สร้างคอนเทนต์เกี่ยวกับผี ไม่ว่าจะเป็นนักเขียนเรื่องผี, YouTuber เล่าเรื่องสยองขวัญ

คุณธนัท หรือที่รู้จักกันในนามปากกาว่า "หมึกดำ" เป็นนักเขียนเรื่องผีที่มีผลงานมากมาย เขาเริ่มต้นจากการเป็นคนชอบฟังเรื่องผี และเริ่มเขียนบันทึกประสบการณ์ที่เขาได้ยินมา ก่อนที่จะพัฒนาไปสู่การสร้างเรื่องราวที่น่ากลัวและน่าติดตาม

“ผมเชื่อว่าเรื่องผีมันอยู่ในสายเลือดคนไทยครับ” คุณธนัทเล่าพลางจิบกาแฟ “ตั้งแต่เด็กเราก็ได้ยินเรื่องเล่าจากปู่ย่าตายาย เรื่องผีปอบ ผีกระสือ หรือผีบ้านผีเรือน มันเป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมเรา”

สำหรับคุณธนัท การเขียนเรื่องผีไม่ใช่แค่การแต่งเรื่องให้คนกลัว แต่คือการสร้างบรรยากาศ สร้างอารมณ์ และบางครั้งก็สอดแทรกปรัชญาชีวิต หรือการสะท้อนสังคม

“ผมมักจะหาข้อมูลเยอะมากครับ เวลาจะเขียนเรื่องผีที่อ้างอิงจากสถานที่จริง หรือความเชื่อท้องถิ่น” เขาอธิบาย “ผมต้องลงพื้นที่ ไปสัมภาษณ์ชาวบ้าน อ่านตำนาน อ่านประวัติศาสตร์ เพื่อให้เรื่องมันมีมิติ มีความสมจริงที่สุด ไม่ใช่แค่เอาผีมาหลอกคนไปวันๆ”

คุณธนัทเล่าถึงประสบการณ์การลงพื้นที่ครั้งหนึ่งที่ป่าช้าเก่าแห่งหนึ่งในต่างจังหวัด เพื่อหาแรงบันดาลใจสำหรับนิยายเรื่องใหม่ คืนนั้นเขาตัดสินใจไปคนเดียว เพื่อซึมซับบรรยากาศให้เต็มที่

“คืนนั้นมันมืดมากครับ เงียบสนิท ไม่มีเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงลมพัดยอดไม้” คุณธนัทเล่าด้วยแววตาที่ยังคงฉายแววหวาดหวั่น “ผมเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนไปเจอหลุมศพที่ไม่มีชื่อจารึก ผมก็หยุดยืนอยู่ตรงนั้นสักพัก รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจ้องมองอยู่จากด้านหลัง”

เขาพยายามข่มใจ ไม่ได้หันไปมอง แต่ความรู้สึกนั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขารู้สึกเหมือนมีลมเย็นๆ พัดผ่านต้นคอ และได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ข้างหู เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังไม่รู้เรื่อง แต่เต็มไปด้วยความเศร้า

“ผมรีบเดินกลับออกมาเลยครับ ไม่ได้วิ่งนะ แต่เดินเร็วมาก แล้วก็ไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง” คุณธนัทหัวเราะอย่างเหนื่อยอ่อน “แต่พอผมกลับมาถึงบ้าน เรื่องราวที่ได้เจอวันนั้นมันก็ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ กลายเป็นพล็อตเรื่องใหม่ที่น่าขนลุกที่สุด”

ส่วน YouTuber อย่างคุณมงคล เจ้าของช่อง "ขวัญผวา" ที่มีผู้ติดตามหลายล้านคน ก็มีแนวทางคล้ายกัน แต่เปลี่ยนจากตัวอักษรเป็นภาพและเสียง

“ผมอยากให้คนดูได้สัมผัสประสบการณ์ใกล้เคียงกับที่ผมเจอที่สุดครับ” คุณมงคลบอก “เราไม่ได้เน้นแค่การเล่าเรื่อง แต่เราเน้นการไปลองของ ไปพิสูจน์ ไปหาความจริงในสถานที่จริง พร้อมอุปกรณ์บันทึกทุกอย่าง”

เขาเล่าถึงเทคนิคในการสร้างบรรยากาศให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ตรงนั้นจริงๆ ทั้งการใช้มุมกล้อง การตัดต่อเสียง การเลือกเพลงประกอบที่ชวนให้ขนลุก และการเล่าเรื่องที่ค่อยๆ บิวด์อารมณ์ความกลัวขึ้นมาทีละน้อย

“บางครั้งเราก็เจอเรื่องที่อธิบายไม่ได้จริงๆ ครับ” คุณมงคลกล่าว “อย่างเช่นตอนที่เราไปถ่ายทำที่บ้านร้างแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องมีคนผูกคอตาย กล้องที่เราตั้งไว้เฉยๆ อยู่ๆ ก็ล้มลงเองโดยไม่มีใครไปโดน หรือไมค์จับเสียงกระซิบแปลกๆ มาได้ ทั้งๆ ที่ไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลย”

งานของนักเล่านิทานและผู้สร้างคอนเทนต์เกี่ยวกับผี ไม่ใช่แค่การสร้างความบันเทิง แต่ยังเป็นการสะท้อนความเชื่อ ความหวาดกลัว และความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์ที่มีต่อสิ่งเร้นลับ เป็นการรักษาเรื่องเล่าและตำนานท้องถิ่นไม่ให้เลือนหายไป และบางครั้งก็เป็นการกระตุ้นให้ผู้คนตั้งคำถามกับสิ่งที่มองไม่เห็น

ไม่ว่าจะเป็นร่างทรงที่สื่อสารกับวิญญาณ พราหมณ์ผู้ประกอบพิธีศักดิ์สิทธิ์ นักล่าท้าผีที่ใช้เทคโนโลยีไขปริศนา หรือนักเล่านิทานที่นำความกลัวมาสร้างสรรค์ ทุกอาชีพที่เราได้พูดถึงในวันนี้ ล้วนมีจุดร่วมเดียวกัน นั่นคือการเดินอยู่บนเส้นทางที่ตัดผ่านมิติของโลกคนเป็นและโลกคนตาย

พวกเขาคือผู้กล้าหาญที่ต้องเผชิญหน้ากับความกลัวที่ไม่ใช่แค่ในจินตนาการ แต่เป็นสิ่งที่สัมผัสได้ด้วยทุกประสาทสัมผัส พวกเขาคือผู้ที่ต้องใช้ทั้งสติ ปัญญา และความเข้าใจอันลึกซึ้งในการทำงานที่ไม่เหมือนใครนี้

อาชีพเหล่านี้อาจดูแตกต่างกันในวิธีการ แต่เป้าหมายลึกๆ ของพวกเขาก็คือการเป็นสะพานเชื่อมระหว่างสองโลก การนำความเข้าใจมาสู่ความไม่เข้าใจ การนำความสงบมาสู่ความวุ่นวาย และการนำเรื่องราวมาสู่ผู้คนที่ยังคงแสวงหาคำตอบในความมืดมิด

ชีวิตของพวกเขาไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่แค่รายได้ แต่คือการอุทิศตนให้กับมิติที่คนส่วนใหญ่หลีกเลี่ยง มันคือภาระหน้าที่ที่ถูกลิขิต ซึ่งมาพร้อมกับความท้าทาย ความหวาดกลัว และบางครั้งก็เป็นความปีติยินดีที่ได้ช่วยเหลือผู้คน ไม่ว่าจะคนเป็นหรือคนตาย

ไม่ว่าคุณจะเชื่อในสิ่งลี้ลับหรือไม่ โลกใบนี้ก็ยังคงมีมิติที่เร้นลับและท้าทายการรับรู้ของเราอยู่เสมอ และจะมีผู้คนเหล่านี้คอยทำหน้าที่เป็นผู้เชื่อมโยง คอยไขปริศนา และคอยบอกเล่าเรื่องราว ที่ยังคงรอคอยการค้นพบและทำความเข้าใจ

บางที ในตอนถัดไป เราอาจจะต้องมาพิจารณากันว่า ความเชื่อเหล่านี้ส่งผลต่อสังคมและจิตใจของเราอย่างไรบ้าง และมันบอกอะไรเราได้บ้างเกี่ยวกับความเป็นมนุษย์ที่อยากรู้อยากเห็น และปรารถนาที่จะเข้าใจสิ่งที่อยู่เหนือการรับรู้ของเราเอง