ตุ้ยคุ้ยเรื่องหลอน: รวมเรื่องผี เรื่องเล่าสยองขวัญ และตำนานอาถรรพ์

 ในโลกที่วิทยาศาสตร์ยังไม่อาจอธิบายได้หมดสิ้น มีมุมมืดที่มนุษย์บางคนพยายามจะก้าวล่วงเข้าไปเพื่อไขว่คว้าอำนาจเหนือธรรมชาติ หนึ่งในนั้นคือวิชาอาคมที่เกี่ยวข้องกับ “กุมารทอง” สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกเล่าขานว่าสามารถดลบันดาลโชคลาภ คุ้มครอง และช่วยเหลือผู้เป็นเจ้าของได้ แต่จะมีสักกี่คนที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของการสร้างกุมารทองบางประเภท โดยเฉพาะอย่างยิ่งกุมารทองที่สร้างจาก “ซากทารก” และผลลัพธ์อันน่าสะพรึงกลัวเมื่อพลังที่ถูกปลุกขึ้นมานั้น เฮี้ยนจัดจนเกินกว่าจะควบคุม และสุดท้าย...มันต้องถูกนำกลับมา "คืน"

เรื่องราวที่ผมจะเล่าให้ฟังนี้ ไม่ใช่เพียงตำนานปรัมปรา หรือเรื่องเล่าสยองขวัญที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง แต่มันคือประสบการณ์จริงจากปากของอาจารย์ท่านหนึ่ง ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยคร่ำหวอดอยู่ในศาสตร์มืดเหล่านี้ และเป็นผู้สร้างกุมารทองพรายจากศพทารกด้วยมือของตัวเอง ท่านอาจารย์เรียกเรื่องราวนี้ว่าเป็น "บทเรียนที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต" และขอให้ผมนำมาถ่ายทอด เพื่อเป็นอุทาหรณ์แก่ผู้ที่หลงใหลในอำนาจลี้ลับ โดยไม่ไตร่ตรองถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา

ผมมีโอกาสได้พบกับอาจารย์ปู่บุญ (นามสมมุติ) ชายชราวัยเจ็ดสิบปลายๆ รูปร่างผอมกะหร่อง ผมบางสีดอกเลา ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาและประสบการณ์อันโชกโชน ดวงตาของท่านเป็นประกายคมกริบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าและบางอย่างที่ดูเศร้าหมอง ท่านใช้ชีวิตอย่างสงบในป่าละเมาะห่างไกลจากความวุ่นวายของเมือง ท่านเลิกจับวิชาอาคมสายมืดมานานนับสิบปีแล้ว และหันมาปฏิบัติธรรมอย่างเคร่งครัด วันนั้นผมได้เข้าไปกราบขอความรู้ และด้วยความเมตตา ท่านจึงยอมถ่ายทอดเรื่องราวที่ท่านเก็บงำไว้ในใจมานานแสนนาน

"ไอ้หนุ่มเอ๊ย...เอ็งรู้ไหมว่าของพวกนี้มันมีคุณอนันต์ แต่ก็มีโทษมหันต์" อาจารย์ปู่บุญเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "สมัยหนุ่มๆ ข้ามันก็เลือดร้อน หลงใหลในวิชาอาคม อยากมีอำนาจเหนือคนอื่น อยากช่วยคนให้พ้นทุกข์ แต่ก็อยากได้ลาภยศสรรเสริญไปพร้อมกัน"

ท่านเล่าว่า ในวัยหนุ่ม ท่านได้ร่ำเรียนวิชาไสยศาสตร์จากครูบาอาจารย์หลายสำนัก ทั้งสายขาวและสายดำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิชาที่เกี่ยวกับการปลุกเสกพรายกุมาร ท่านยอมรับว่าในยุคนั้น กุมารทองเป็นที่นิยมอย่างมาก ผู้คนต่างแสวงหาเพื่อความสำเร็จในธุรกิจ การค้าขาย และการพนัน ท่านเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่เชื่อมั่นในพลังลี้ลับเหล่านี้ และด้วยความรู้ที่ได้ร่ำเรียนมา ท่านจึงเริ่มสร้างกุมารทองขึ้นมาเอง

"แรกๆ ข้าก็สร้างกุมารทองจากผงพราย ผงดินเจ็ดป่าช้า ผงมวลสารศักดิ์สิทธิ์ทั่วไปนั่นแหละ มันก็แรงนะ ได้ผลดี ลูกศิษย์ลูกหาต่างก็ประสบความสำเร็จกันมากมาย" ท่านเล่า "แต่พอคนเริ่มได้ยินกิตติศัพท์ว่าของข้ามันแรงจริง ก็เริ่มมีพวกที่ไม่กลัวบาปกลัวกรรม มาขอให้ข้าสร้างกุมารทองพรายที่แรงยิ่งกว่านั้นอีก พวกเขาต้องการของที่ดลบันดาลได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ชนิดที่ว่าไม่ต้องลงแรงก็ร่ำรวยได้"

อาจารย์ปู่บุญเว้นจังหวะหนึ่ง พลางจ้องมองออกไปยังป่าเบื้องหน้า ดวงตาของท่านเต็มไปด้วยความทรงจำอันเลือนราง "ตอนนั้น ข้าก็ยังหนุ่ม ยังไม่คิดหน้าคิดหลังเท่าไหร่ โดนคำเยินยอ อามิสสินจ้างก็ทำให้ตาบอด เลยตกลงที่จะทำของแรงๆ ให้พวกเขา ของแรงที่ว่า...ก็คือการใช้ซากทารกจริงๆ"

ผมรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นยะเยือกไปหมด คำว่า "ซากทารกจริงๆ" มันทำให้ภาพในหัวผมชัดเจนขึ้นมาในทางที่น่าหวาดหวั่น ท่านอาจารย์รับรู้ถึงความรู้สึกของผม และเริ่มเล่าถึงขั้นตอนอันน่าขนหัวลุก

"วิชาการสร้างกุมารทองพรายจากซากทารกนี่ มันเป็นวิชาชั้นสูง เป็นสายดำโดยแท้จริง ไม่ใช่ใครจะทำได้ง่ายๆ ต้องมีครูบาอาจารย์คอยคุมวิชา ต้องมีสมาธิจิตที่แข็งกล้า และที่สำคัญ...ต้องใจแข็งพอที่จะก้าวข้ามความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปได้"

อาจารย์ปู่บุญเล่าว่า การจะได้มาซึ่งซากทารกนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ในอดีตมีวิธีการที่หลากหลายและโหดเหี้ยม แต่ที่ท่านเคยทำ คือการไปติดต่อกับผู้ที่ทำงานอยู่ในโรงพยาบาล หรือผู้ที่เกี่ยวข้องกับการจัดการซากทารกที่แท้ง หรือเสียชีวิตแรกคลอด โดยจะเลือกเฉพาะซากทารกที่ยังไม่ได้รับการเผาหรือฝัง และที่สำคัญคือต้องไม่มีผู้ใดมารับไปทำพิธีทางศาสนา เพื่อไม่ให้ติดกรรมหนักมากจนเกินไป

"เมื่อได้ซากทารกมาแล้ว ก็ต้องนำมาทำความสะอาดตามพิธี ล้างด้วยน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปลุกเสกมาแล้วหลายวาระ จากนั้นก็จะนำไปตั้งบนแท่นบูชาที่เตรียมไว้ในป่าช้า หรือในที่เปลี่ยวห่างไกลผู้คน"

ท่านอาจารย์บรรยายถึงสถานที่ทำพิธีว่า มักจะเป็นกระท่อมเล็กๆ กลางป่าลึก หรือศาลาเก่าๆ ในป่าช้าที่มีต้นไม้ใหญ่ปกคลุม ให้ความรู้สึกวังเวงและกดดันอยู่ตลอดเวลา ในคืนที่ทำพิธี จะเป็นคืนเดือนดับ หรือคืนที่พระจันทร์เต็มดวง ขึ้นอยู่กับฤกษ์ยามและตำราที่ใช้ บนแท่นบูชาจะจัดวางเครื่องเซ่นสังเวย ทั้งของคาว ของหวาน ข้าวปลาอาหาร รวมถึงของเล่นเด็กเล็กๆ และผ้าอ้อม

"หัวใจสำคัญของการปลุกเสก คือการเรียกจิตวิญญาณของเด็กน้อยที่ยังวนเวียนอยู่ให้มาสถิตในหุ่นกุมารทอง" ท่านอาจารย์อธิบาย "บางสำนักก็จะใช้ซากทารกจริงๆ ทั้งตัว เพื่อให้พลังงานของร่างนั้นยังคงอยู่ แต่ของข้า...ข้าจะไม่ใช้ทั้งร่าง เพราะมันจะดึงดูดพลังงานด้านลบมามากเกินไป และควบคุมได้ยาก"

สิ่งที่อาจารย์ปู่บุญทำ คือการนำซากทารกไปทำพิธีแยกธาตุ โดยจะใช้ส่วนประกอบสำคัญบางอย่างของร่าง เช่น กระดูกชิ้นเล็กๆ เส้นผม หรือบางครั้งอาจเป็นน้ำมันพรายที่ได้จากการเคี่ยวไขของศพทารกนั้น (ซึ่งท่านย้ำว่า ท่านทำเพียงครั้งเดียวและเป็นบาดแผลในใจไปตลอดชีวิต) หลังจากนั้นจะนำส่วนประกอบเหล่านั้นมาบรรจุลงในหุ่นกุมารทองที่ปั้นขึ้นจากดินเจ็ดป่าช้า ผสมกับผงพรายต่างๆ

"ขั้นตอนการปลุกเสกนี่แหละ ที่เป็นบททดสอบของคนทำ" ท่านอาจารย์เล่าต่อ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย "ข้าต้องนั่งสมาธิใต้ร่างของทารกนั้นในคืนเดือนดับ ท่องมนต์อาคม เรียกจิตวิญญาณของเด็กให้มาสถิตในหุ่น ข้าต้องทำติดต่อกันหลายคืน บางคืนก็เจอดี หลอนจนแทบคลั่ง เห็นเงาตะคุ่มๆ ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้กระซิกๆ รอบกาย บางครั้งก็รู้สึกเหมือนมีเด็กมาดึงชายผ้าห่ม มาสะกิดแขนขา แต่ต้องใช้สติ สมาธิ และจิตที่แข็งกล้าฝืนทน ไม่ให้ตกใจกลัว"

เมื่อจิตวิญญาณถูกเรียกมาสถิตในหุ่นกุมารทองแล้ว ก็จะทำพิธีเบิกเนตร เปิดดวง เปิดหู เพื่อให้กุมารทองรับรู้และมองเห็นโลกได้ จากนั้นก็จะเป็นการผูกจิตผูกวิญญาณ ให้กุมารทองรับใช้ผู้เป็นเจ้าของ โดยมีข้อแม้และข้อห้ามมากมายที่ต้องปฏิบัติตาม เพื่อไม่ให้กุมารทองดื้อรั้น หรือเกิดอาเพศขึ้น

"หลังจากนั้น ข้าก็จะมอบกุมารทองให้แก่เจ้าของ พร้อมกับบอกวิธีดูแล บูชา และข้อห้ามต่างๆ อย่างละเอียด ต้องเซ่นไหว้ด้วยข้าวปลาอาหาร ของเล่น น้ำแดง นมสดทุกวัน ห้ามด่า ห้ามตี ห้ามทอดทิ้ง และต้องหมั่นทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เขาเสมอ"

เรื่องราวที่อาจารย์ปู่บุญเล่าต่อจากนี้ คือเรื่องของ "คุณมานพ" (นามสมมุติ) เศรษฐีใหม่ผู้มีฐานะทางสังคมดี แต่ประสบปัญหาการค้าขายติดขัด และต้องการทางลัดที่จะทำให้ธุรกิจของเขากลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง

"คุณมานพมาหาข้าด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เล่าว่าธุรกิจกำลังจะล้มละลาย หมดหนทางไปต่อแล้ว เขาได้ยินกิตติศัพท์ของข้า เลยมาขอให้ข้าสร้างกุมารทองพรายที่แรงที่สุดเท่าที่ข้าจะสร้างได้ ยอมจ่ายเท่าไหร่ก็ได้"

ด้วยความอ่อนประสบการณ์ในวัยหนุ่ม และเห็นแก่เงินก้อนโต ท่านอาจารย์ปู่บุญจึงตัดสินใจสร้างกุมารทองพรายจากซากทารกให้คุณมานพ โดยใช้กระดูกชิ้นเล็กๆ และเส้นผมของทารกมาบรรจุในหุ่นไม้แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง ท่านทำพิธีอย่างเต็มที่ ใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือนเต็มในการปลุกเสก คุณมานพมารับกุมารทองไปพร้อมกับความคาดหวังเต็มเปี่ยม

"แรกๆ นะ...มันได้ผลดีเกินคาด" ท่านอาจารย์เล่าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "คุณมานพโทรมาหาข้าแทบทุกวัน บอกว่าธุรกิจกลับมารุ่งเรือง การค้าขายพลิกฟื้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ ลูกค้าเข้าร้านไม่ขาดสาย แทงหวยก็ถูกบ่อยๆ ได้เงินได้ทองมาง่ายๆ จนร่ำรวยเป็นเศรษฐีในเวลาอันรวดเร็ว"

คุณมานพปลาบปลื้มในตัวกุมารทองมาก จัดห้องบูชาอย่างหรูหรา ซื้อของเล่นแพงๆ ชุดสวยๆ มาให้ไม่ขาด ไม่เคยลืมเซ่นไหว้ตามที่อาจารย์สั่ง ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปในทางที่ดี เหมือนเทพนิยายที่ได้ดั่งใจ

แต่แล้ว...ความมืดมิดก็เริ่มคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ

"ประมาณหนึ่งปีให้หลัง คุณมานพก็เริ่มโทรมาปรึกษาข้าด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป" ท่านอาจารย์เล่า "เขาบอกว่ากุมารทองเริ่มมีอาการแปลกๆ แรกๆ ก็แค่ได้ยินเสียงเด็กวิ่งเล่นในบ้านบ้าง เสียงหัวเราะคิกคักบ้าง ซึ่งเขาก็คิดว่าปกติ แต่หลังๆ มานี่ เสียงมันดังขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญกลางดึก จนคนในบ้านเริ่มนอนไม่หลับ"

นอกจากนี้ ยังมีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้นในบ้านของเขา ข้าวของเครื่องใช้ที่จัดวางไว้อย่างดีมักจะถูกย้ายที่ไปเอง ของเล่นเด็กที่วางไว้หน้าหุ่นกุมารทองมักจะกระจัดกระจายไปทั่วห้อง และที่น่าขนลุกที่สุดคือ บางครั้งคุณมานพตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วเห็น "เงาตะคุ่มๆ" คล้ายเด็กตัวเล็กๆ ยืนจ้องมองเขาอยู่ข้างเตียง แต่พอเปิดไฟก็จะหายไป

"ข้าก็เตือนเขาไปว่า ให้หมั่นทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เขามากๆ และให้ระมัดระวังเรื่องการบนบานศาลกล่าว อย่าไปสัญญาอะไรกับกุมารทองพร่ำเพรื่อ ถ้าสัญญาแล้วต้องทำให้ได้" ท่านอาจารย์ย้อนความ

แต่เหตุการณ์กลับเลวร้ายลงเรื่อยๆ ความต้องการของกุมารทองเริ่มมากขึ้น และชัดเจนขึ้น กุมารทองเริ่มแสดงอาการ "หวงเจ้าของ" ไม่ต้องการให้คุณมานพสนใจใครอื่นนอกจากตัวเอง ภรรยาของคุณมานพเล่าว่า เธอรู้สึกเหมือนมีใครมาจ้องมองอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็รู้สึกเหมือนมีมือเล็กๆ มาดึงชายเสื้อ มาสะกิดขา หรือได้ยินเสียงกระซิบข้างหูในยามที่อยู่กับสามี

"ลูกชายคนเล็กของคุณมานพ ซึ่งเป็นเด็กวัยห้าขวบ เริ่มมีอาการซึมเศร้า เก็บตัว ไม่ยอมเล่นกับใคร" อาจารย์ปู่บุญเล่าด้วยสีหน้ากังวล "กลางคืนเขามักจะละเมอ ร้องไห้ หวาดกลัวอะไรบางอย่าง จนภรรยาคุณมานพต้องพาลูกไปหาหมอ แต่หมอก็ตรวจไม่พบอะไรผิดปกติ"

จุดที่ทำให้สถานการณ์เข้าสู่ขั้นวิกฤต คือเมื่อกุมารทองเริ่มแสดง "ฤทธิ์" อย่างโจ่งแจ้งขึ้นเรื่อยๆ คืนหนึ่งคุณมานพทะเลาะกับภรรยาเรื่องเล็กน้อย ภรรยาโกรธจึงเดินหนีเข้าห้องนอนไป กุมารทองคงไม่พอใจที่ภรรยาคุณมานพแสดงท่าทีไม่เคารพเจ้าของ เสียงของใช้ในห้องครัวก็เริ่มร่วงหล่นแตกกระจายไปเองอย่างไม่ทราบสาเหตุ แก้วน้ำตกแตก หม้อข้าวหล่นลงพื้น สร้างความตกอกตกใจให้ทั้งบ้าน

"คุณมานพโทรหาข้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตัวสั่นไปหมด เล่าว่ารู้สึกเหมือนกุมารทองโกรธเกรี้ยว ส่งพลังงานบางอย่างที่น่ากลัวออกมา จนทุกคนในบ้านต่างก็รู้สึกกดดัน หวาดกลัว ไม่กล้าขยับตัว"

แต่เหตุการณ์ที่ทำให้คุณมานพต้อง "คืน" กุมารทองจริงๆ เกิดขึ้นในคืนนั้นเอง หลังจากเหตุการณ์ในครัว คุณมานพพยายามเข้าไปง้อภรรยาในห้องนอน แต่แล้วเสียงกรีดร้องของภรรยาก็ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงโครมคราม คุณมานพและคนในบ้านพุ่งเข้าไปดู ก็พบว่าภรรยาของคุณมานพถูกผลักล้มลง หัวกระแทกขอบเตียง เลือดอาบศีรษะ นอนหมดสติอยู่บนพื้น ในขณะที่ลูกชายคนเล็กก็ร้องไห้จ้า ชี้ไปที่มุมห้อง พร้อมกับตะโกนว่า "ผีเด็ก! ผีเด็กผลักแม่!"

คุณมานพรีบพาภรรยาไปโรงพยาบาล โชคดีที่ไม่ถึงชีวิต แต่ศีรษะก็แตกเย็บหลายเข็ม และจากเหตุการณ์นั้น ภรรยาของคุณมานพก็เกิดอาการหวาดผวาอย่างรุนแรง ไม่กล้าอยู่บ้าน ไม่กล้าอยู่คนเดียว และยืนกรานว่าจะต้องกำจัดกุมารทองพรายออกจากบ้านให้ได้ ไม่เช่นนั้นเธอจะขอหย่า

"ในที่สุด คุณมานพก็ติดต่อมาหาข้าอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังและหวาดกลัวอย่างที่สุด" อาจารย์ปู่บุญเล่า น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "เขาบอกว่าไม่อยากได้ทรัพย์สมบัติอะไรแล้ว ขอแค่ให้คนในครอบครัวปลอดภัย อยากจะคืนกุมารทองให้ข้า อยากให้ข้าช่วยนำวิญญาณเด็กน้อยไปสู่สุขติให้ได้"

เมื่ออาจารย์ปู่บุญเดินทางไปถึงบ้านของคุณมานพ ท่านสัมผัสได้ถึงพลังงานอาถรรพ์ที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมบ้าน บรรยากาศเงียบสงัด เย็นยะเยือก ผู้คนในบ้านต่างมีสีหน้าหวาดระแวงและเหนื่อยล้าจากการถูกรบกวนตลอดเวลา

"ข้าเข้าไปในห้องที่บูชากุมารทอง หุ่นไม้แกะสลักนั้นดูมีชีวิตชีวาผิดปกติ ดวงตาของหุ่นเหมือนกำลังจ้องมองมาที่ข้าด้วยแววตาที่ขุ่นเคือง" ท่านอาจารย์เล่า "ข้าสัมผัสได้ว่าวิญญาณในหุ่นนั้นมีความอาฆาต และไม่ยอมไปไหนง่ายๆ เพราะเขาได้รับสิ่งของและกำลังใจจากคุณมานพมาตลอด เขารู้สึกผูกพัน และไม่ต้องการให้ใครมาพรากคุณมานพไปจากเขา"

การ "คืน" กุมารทองพรายในครั้งนั้น ไม่ใช่แค่การส่งมอบหุ่นกลับคืน แต่คือการทำพิธีอัญเชิญวิญญาณออกจากหุ่น และส่งไปสู่ภพภูมิที่เหมาะสม อาจารย์ปู่บุญต้องทำพิธีอย่างละเอียดลออ ใช้สมาธิจิตอย่างเต็มที่ และต้องต่อสู้กับพลังงานลบที่กุมารทองส่งออกมา การทำพิธีกินเวลานานข้ามคืน มีช่วงหนึ่งที่บ้านของคุณมานพเกิดลมพัดแรงผิดปกติ ไฟฟ้าดับไปพักใหญ่ เสียงข้าวของล้ม เสียงเด็กร้องไห้โหยหวนดังอยู่รอบๆ ตัว แต่ท่านอาจารย์ก็อดทน อดกลั้น ใช้พลังจิตและมนต์คาถาอัญเชิญวิญญาณให้ออกจากหุ่นไปอย่างสงบ

"มันเป็นพิธีที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตข้า ข้าต้องใช้พลังกายพลังใจอย่างมหาศาล เพื่อที่จะส่งวิญญาณดวงนั้นไปให้ได้" ท่านอาจารย์ถอนหายใจยาว "หลังจากที่ทำพิธีเสร็จสิ้น แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้อง หุ่นกุมารทองก็กลับเป็นเพียงหุ่นไม้ธรรมดาๆ ไร้ชีวิตชีวา ผู้คนในบ้านก็รู้สึกโล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก"

หลังจากนั้น อาจารย์ปู่บุญได้นำหุ่นกุมารทองที่เหลือเพียงซากไร้วิญญาณไปฝังไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ในป่าช้า พร้อมกับทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แก่เด็กน้อยดวงนั้นอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้วิญญาณของเขาไปสู่สุคติ ไม่ต้องกลับมาวนเวียนในโลกมนุษย์อีก ส่วนคุณมานพ หลังจากเหตุการณ์นั้น เขาก็กลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับไสยศาสตร์อีกเลย เขารู้ซึ้งแล้วว่าความสุขที่แท้จริง ไม่ได้มาจากการไขว่คว้าด้วยวิธีที่ผิดธรรมชาติ แต่มาจากความสงบสุขในครอบครัว และการทำมาหากินด้วยความสุจริต

"บทเรียนครั้งนั้น...มันทำให้ข้าตาสว่าง" อาจารย์ปู่บุญกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด "ข้ารู้แล้วว่าการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับชีวิตและความตายของผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิญญาณของเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์ มันเป็นเรื่องที่ผิดมหันต์ พลังที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรม มันย่อมนำมาซึ่งหายนะในที่สุด"

ท่านอาจารย์ปู่บุญมองตรงมาที่ผม ดวงตาของท่านเป็นประกายเตือนสติ "จำไว้นะไอ้หนุ่ม...ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย อำนาจที่ได้มาด้วยความเร่งรีบ ไม่ได้หมายความว่าจะนำมาซึ่งความสุขที่ยั่งยืนเสมอไป บางครั้ง...สิ่งที่เราไขว่คว้าเข้ามา อาจกลายเป็นสิ่งที่ย้อนกลับมาทำร้ายเราและคนที่เรารักได้โดยที่เราไม่ทันตั้งตัว สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ในวัตถุอาถรรพ์ใดๆ แต่อยู่ในจิตใจที่ตั้งมั่นในความดีงาม การทำบุญกุศล และการใช้ชีวิตด้วยสติสัมปชัญญะต่างหาก"

เรื่องราวของอาจารย์ปู่บุญ และอาถรรพ์กุมารพรายที่ต้องถูก "คืน" สู่ความสงบนี้ เป็นเครื่องย้ำเตือนใจให้เราทุกคนได้ตระหนักถึงการกระทำและผลที่ตามมา ว่าทุกการตัดสินใจในชีวิต ล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย และไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ โดยปราศจากเงื่อนไข โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราก้าวล้ำเข้าไปในอาณาเขตแห่งวิชาอาคมและศาสตร์ลี้ลับ ที่อาจนำมาซึ่งทั้งคุณและโทษเกินกว่าที่เราจะคาดเดาได้.