พัสดุเก็บเงินปลายทาง (COD มรณะ)

เมธไม่เคยคิดมาก่อนว่าพัสดุหนึ่งกล่องที่ยอดชำระปลายทางแค่ "0 บาท" จะแลกมาด้วยราคาที่แพงที่สุดในชีวิตของเขา ในวันที่อากาศร้อนจัด ท้องฟ้าหม่นเหมือนฝุ่นหนา เมธยังคิดเลยว่า วันนี้ก็แค่วันธรรมดาของพนักงานส่งของคนหนึ่งเท่านั้น

ชีวิตพนักงานส่งของที่ต้องรอดทุกวัน

เมธอายุสามสิบต้นๆ ทำงานส่งของมาเกือบห้าปี เขาตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจมาที่ศูนย์คัดแยกพัสดุ เหมือนทุกวัน กล่องสีน้ำตาลซ้อนกันสูงเป็นกำแพง แทบจะมองหน้าเพื่อนไม่เห็น เขาชินกับเสียงสแกนบาร์โค้ด เสียงพนักงานเรียกเลขบ้าน เสียงหัวหน้าบ่นเรื่องเป้าส่งของไม่ถึง

ในกระเป๋ากางเกงของเมธ มีโทรศัพท์ที่เต็มไปด้วยแจ้งเตือนของสิ่งที่รอเขาอยู่ข้างนอกงาน ข้อความธนาคารเตือนหนี้ค้างชำระ หมายเลขแปลกที่โทรมาแล้วไม่เคยเก็บเบอร์เข้าเครื่อง เพราะรู้ว่ายังไงก็เป็นเจ้าหนี้นอกระบบ ในแชทไลน์ มีแม่ส่งข้อความมาว่า "วันนี้หมอนัดตรวจ ตอนบ่าย แม่ไปเองได้นะ ไม่ต้องห่วง" ตามด้วยสติกเกอร์ยิ้มที่เมธรู้อยู่แก่ใจว่า แม่ไม่ได้สบายอย่างที่พิมพ์

เขาเปิดดูยอดเงินในบัญชี ไม่ถึงพันบาท ทั้งที่ปลายเดือนยังอีกหลายวัน สำหรับคนอื่น พัสดุแต่ละกล่องคือของที่สั่งมาเพื่อความสะดวก แต่สำหรับเมธ พัสดุทุกกล่องคือเงินที่ต้องวิ่งไล่เก็บให้ครบ ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีเงินให้แม่ไปหาหมอ

งานพิเศษก่อนเลิกกะ

เย็นวันนั้น หลังส่งของเกือบครบแล้ว เหลือแค่ไม่กี่กล่องในรถ เมธกำลังคิดว่าจะกลับไปดูแม่ที่บ้านทันหรือไม่ ระหว่างกำลังเตรียมสแกนปิดงาน โทรศัพท์ก็สั่น เป็นเสียงของเจ้าหน้าที่คอลเซ็นเตอร์ที่เขาคุ้นหูดี น้ำเสียงผู้หญิงสุภาพ ใจดี แต่หนักแน่น

"พี่เมธ พอมีเวลาเพิ่มไหมคะ พอดีมีงานด่วนแทรกมาหนึ่งกล่อง ลูกค้าอยู่ไม่ไกลจากเส้นทางเท่าไร" เมธเหลือบดูเวลา เกือบหกโมงเย็น ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี "ไกลมากไหมครับ ผมต้องรีบกลับไปธุระที่บ้าน" ปลายสายตอบอย่างมีความหวังแฝงอยู่ในน้ำเสียง "ไม่ไกลมากค่ะ เพิ่มไม่ถึงสิบกิโล แถวๆ ปลายซอยหนอง… ถ้าพี่ช่วยรับไว้ เดี๋ยวแจ้งหัวหน้าให้นะคะว่า พี่ช่วยแบกงาน พี่จะได้คะแนนโอทีเพิ่ม"

เมธเงียบไป เขาคิดถึงค่าตรวจของแม่ ค่ายา ค่าโทรศัพท์ที่ค้าง "ได้ครับ ส่งโลเคชันมาเลย" "ขอบคุณมากนะคะพี่เมธ เดี๋ยวหนูส่งรายละเอียดไปในแอปให้"

ไม่ถึงครึ่งนาที แจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ เลขพัสดุหนึ่งชุด ที่อยู่ปลายทางแปลกตา "บ้านเลขที่ 99/1 ซอย…" ช่องหมายเหตุมีคำว่า "ด่วน – ส่งก่อนเที่ยงคืน" และที่ทำให้เมธขมวดคิ้วคือ ช่อง "ยอดเก็บเงินปลายทาง" ตัวเลขที่แสดงคือ "0.00"

เมธพึมพำเบาๆ "ส่งฟรีเหรอวะ ทำไมต้องระบุว่าเก็บปลายทางอีกล่ะเนี่ย" แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ในหัวตอนนั้นมีแต่ตัวเลขโอที ความหวังว่าจะได้เงินเพิ่มสักหน่อย พัสดุกล่องนั้นถูกส่งมารวมกับของที่เหลือ รอเขาไปรับที่ศูนย์ย่อยใกล้เส้นทาง กล่องสีน้ำตาลธรรมดา ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก แต่ตอนเขายกขึ้นวางบนรถ เหมือนมันหนักกว่าน้ำหนักจริงที่ควรจะเป็น

เส้นทางสู่บ้านที่ไม่อยู่ในแผนที่

เมธเปิด GPS ในแอปของบริษัท ให้ระบบนำทางไปยังบ้านเลขที่ที่ระบุไว้ แผนที่ลากเส้นสีน้ำเงินพาเขาเลี้ยวออกจากถนนใหญ่ เข้าซอยย่อยที่เขาไม่เคยเข้า จากซอยย่อยกลายเป็นถนนคอนกรีตแคบๆ จากถนนคอนกรีตกลายเป็นถนนดินลูกรังคละคลุ้งไปด้วยฝุ่น

ดวงอาทิตย์ลับเส้นขอบตึกไปแล้ว ทิ้งให้ท้องฟ้าเป็นสีส้มปนเทา มืดเร็วผิดปกติ สองข้างทางมีบ้านเป็นระยะๆ ก่อนจะเริ่มห่างหาย เหลือเพียงต้นไม้และรั้วเก่าๆ เสียงสุนัขเห่าระงมทุกครั้งที่เมธขี่รถผ่าน แต่มีอย่างหนึ่งที่เขาสังเกตได้ชัด คือเสียงหมาชุดหนึ่งในซอกซอยด้านซ้ายที่เขาเลี้ยวเข้าไปนั้น เห่าครู่เดียว แล้วก็เงียบกริบ เหมือนมีใครปิดเสียงมันไปในทันที

เมธชะลอรถ มองป้ายชื่อซอย เป็นป้ายเก่าซีดจาง อ่านได้ลำบาก "ซอย… หนอง…" ตัวหนังสือบางตัวลอกหายไป เขาเช็คกับแผนที่อีกครั้ง เส้นทางถูกต้อง จุดหมุดปลายทางกระพริบอยู่ไม่ไกล

ถนนด้านหน้าสุดซอยคือทางตัน มีบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว บ้านสองชั้นทรงเก่า รั้วเหล็กสีดำสนิมขึ้นเป็นปื้น กระจกหน้าต่างบางบานแตก มีผ้าลายดอกสีซีดคลุมไว้เหมือนพยายามปกปิดอะไรบางอย่างจากสายตาคนนอก ไฟหน้าบ้านไม่ติด มีเพียงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางที่ส่องเข้ามาได้แค่ครึ่งเดียว ทำให้ตัวบ้านเหมือนถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งในเงามืด อีกส่วนถูกแสงสลัวทาบไว้บางๆ

เมธมองหน้าจอโทรศัพท์ เปรียบเทียบเลขที่บ้านกับที่อยู่ในระบบ "99/1" ตรงกันเป๊ะ เขากลืนน้ำลาย รู้สึกหายใจไม่ค่อยเต็มปอด

เคาะรั้วครั้งแรก

เมธดับเครื่องจอดรถหน้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์หยุดลง ทิ้งให้ความเงียบเข้ามาแทนที่ แปลกดี ที่ในความเงียบนั้น เขาไม่ได้ยินแม้แต่เสียงจิ้งหรีดหรือแมลงร้อง เขาเดินไปที่รั้ว เคาะเบาๆ "สวัสดีครับ มาส่งของครับ พัสดุเก็บเงินปลายทาง"

ไม่มีเสียงตอบ เมธมองเข้าไปในบ้าน เห็นเพียงเงาห้องโถงด้านใน สลัวๆ เขาเคาะแรงขึ้น "ของ COD ครับลูกค้า มารับของหน่อยครับ" ยังเงียบ เมธหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรตามเบอร์ที่ปรากฏในระบบ เสียงสัญญาณดังอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะมีคนรับสาย

"ฮัลโหลครับ มาส่งของหน้าบ้านแล้วนะครับ ผมอยู่หน้ารั้วบ้านเลขที่ 99/1" ปลายสายเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงผู้หญิงดังขึ้นแผ่วๆ "เข้ามาสิ… ประตูไม่ได้ล็อก"

เสียงนั้นแหบเล็กน้อย แต่ฟังดูนิ่งและเย็น เมธมองไปที่รั้ว ลองเขย่าดู ประตูรั้วเหล็กขยับได้จริงๆ เหมือนมันไม่ได้ถูกล็อกมานานแล้ว สนิมสีแดงติดมือเขามาเป็นคราบ เขาคิดในใจ "ให้เราถือว่าเป็นบ้านคนป่วย หรือคนแก่เดินออกมาไม่ไหวก็แล้วกัน" ยังไงวันนี้ก็ต้องปิดงานให้จบ เอายอดให้ครบ จะได้กลับไปหาแม่

เมธผลักรั้วเข้าไป กลิ่นอับชื้นลอยมาตีหน้า เป็นกลิ่นที่ผสมกันระหว่างฝุ่นเก่าๆ และอะไรบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูก เหมือนกลิ่นของบ้านที่ถูกปิดมานาน แต่แฝงด้วยกลิ่นอย่างอื่น ที่ทำให้ขนต้นคอเขาลุก

ผู้รับพัสดุที่รออยู่แล้ว

พื้นสนามหญ้าหน้าบ้านแห้งแข็ง มีหญ้าขึ้นเป็นหย่อมๆ ต้นไม้บางต้นกิ่งแห้งห้อยระย้า เมธเดินเหยียบพื้นไปอย่างระวัง กล่องพัสดุอยู่ในมือ เขาถึงหน้าประตูบ้านไม้บานใหญ่ ทาสีเดิมเลือนจนแทบจำสีเดิมไม่ได้ โดยไม่ทันได้เคาะ ประตูก็ค่อยๆ แง้มออกเล็กน้อย ช่องว่างระหว่างบานประตูเผยให้เห็นโถงบ้านมืดๆ ด้านใน และร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

เธอใส่เสื้อยืดสีอ่อนกับกางเกงขายาวธรรมดา ผมยาวประบ่า ปล่อยยุ่งเล็กน้อย ใบหน้าซีดแต่ไม่ถึงกับดูป่วย เพียงแต่ไม่มีแววชีวิตในดวงตาเหมือนคนทั่วไป เธอมองเมธนิ่งๆ ราวกับรู้จักเขามานาน "มาส่งของเหรอ" น้ำเสียงเรียบ ไม่สูงไม่ต่ำ แต่ออกจะเย็น

เมธสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มตามมารยาท "ครับ มาส่งพัสดุ COD คุณ… เอ่อ คุณชนิกานต์ ใช่ไหมครับ" เธอไม่ตอบคำถามนั้น แต่พูดว่า "รอของชิ้นนี้มานานแล้ว"

เมธรู้สึกขนลุก เพราะเขายังไม่ได้บอกเลขพัสดุ หรือประเภทของของในกล่อง เขาพยายามมองไปรอบๆ โถงบ้าน ตัวบ้านด้านในมืด มีเฟอร์นิเจอร์เก่า โต๊ะไม้ ตู้โชว์ที่วางกรอบรูปหลายใบ ปูพื้นด้วยกระเบื้องลายหิน กลิ่นอับข้างในแรงกว่าข้างนอก

"รบกวนเซ็นรับหน่อยนะครับ ของชิ้นนี้ยอดเก็บปลายทาง… เอ่อ…" เขาก้มมองหน้าจอเครื่องสแกนมือถือ ตัวเลข "0.00" โชว์ขึ้นมาอีกครั้ง "ไม่มีค่าใช้จ่ายครับ แค่เซ็นรับของก็พอ"

หญิงสาวเอื้อมมือมารับกล่องไป มือของเธอเย็นจัด แม้จะไม่ได้สัมผัสโดยตรง แต่เมธรู้สึกผ่านกล่องกระดาษ เขายื่นเครื่องสแกนให้ เธอแตะที่หน้าจอเพื่อเซ็น ในจังหวะที่เธอแตะลงบนหน้าจอนั้นเอง หน้าจอก็รบกวนกะพริบเป็นเส้น สักพักตัวหนังสือประหลาดก็พรั่งพรูขึ้นมา ไม่ใช่หน้าต่างเซ็นชื่อแบบเดิม เป็นเหมือนข้อความยาวๆ ที่เมธอ่านได้ไม่ทัน คำว่า "ยินยอมแลกเปลี่ยน" "อายุขัย" "ผู้ส่ง/ผู้รับ" โผล่ขึ้นมาแวบๆ ก่อนที่หน้าจอจะดับวูบ

เมธใจหายวาบ ถอยหลังครึ่งก้าว "เฮ้ย เครื่องรวนอีกแล้วเหรอเนี่ย" สักพัก หน้าจอก็ติดขึ้นมาใหม่ กลับไปเป็นหน้าต่างเซ็นชื่อแบบเดิม แต่ชื่อที่แสดงกลับไม่ใช่ชื่อผู้รับ ตรงช่อง "ผู้ยืนยัน" ขึ้นว่า "Meth – Employee ID…"

มือเมธเย็นเฉียบ เขามองหน้าจออยู่ครู่ใหญ่ หญิงสาวเอียงคอมองเขาเบาๆ "เซ็นให้จบเถอะ จะได้กลับบ้าน" เมธฝืนยิ้ม "อ้อ… ผมคงต้องยืนยันฝั่งคนส่งก่อน" เขารีบแตะหน้าจอไปตามขั้นตอน หวังว่าเป็นเพียงบั๊กของแอป

ทันทีที่กดส่งข้อมูลเสร็จ จู่ๆ หัวของเขาก็หนักขึ้น ร่างกายรู้สึกเหมือนเลือดทั้งหมดไหลลงสู่พื้น ภาพตรงหน้าสั่นคลอน หูอื้อ ในหัวเหมือนมีคนกระซิบหลายสิบคนพร้อมกัน คำพูดที่จับใจความไม่ได้ เต็มไปหมด มือที่ถือโทรศัพท์อยู่สั่นระริก หญิงสาวยืนมองเขานิ่งๆ "ขอบคุณนะ… ที่ยอมสละเวลา"

คำว่า "สละเวลา" ทำให้เมธขนลุกซู่ตั้งแต่ต้นคอจรดสันหลัง เขาพยายามหายใจลึกๆ อาการเวียนหัวค่อยๆ หายไป เมธฝืนยิ้ม ทำเหมือนทุกอย่างปกติ "งั้น… ผมไปก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรติดต่อเพิ่มเติมได้ทางแอป" เขาพูดตามสคริปต์ที่ชินปาก หญิงสาวไม่ตอบ เพียงแค่มองเขา สายตานั้นเย็นเหมือนคนที่รู้เรื่องของเขามากกว่าที่เขาอยากให้ใครรู้

บ้านที่เหมือนไม่เคยมีใครอยู่

เมธหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินออกไปให้เร็วที่สุด แต่ระหว่างเดินผ่านโถงบ้าน เขาหันไปเห็นกรอบรูปบนตู้โชว์แวบหนึ่ง เป็นรูปครอบครัวสามคน พ่อ แม่ ลูกสาว ชายหญิงในรูปยิ้มกว้าง แต่งตัวแบบคนต่างจังหวัดธรรมดา เด็กผู้หญิงในรูปน่าจะอายุประมาณสิบขวบ เมธหันไปมองหญิงสาวที่รับของเมื่อกี้ ใบหน้าของเธอไม่เหมือนใครในรูปเลยแม้แต่น้อย

เขาเก็บความสงสัยไว้ เดินตรงออกมาที่ประตูบ้าน แต่เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูออกมา สัมผัสอากาศภายนอก เขารู้สึกว่าอากาศข้างนอก "มีชีวิต" มากกว่าข้างในอย่างประหลาด เหมือนเขาเพิ่งเดินออกจากที่ที่ไม่มีอากาศให้หายใจ เมธเดินผ่านสนามหญ้า กลับไปที่รั้ว ทันทีที่มือแตะประตูรั้ว เขารู้สึกเหมือนมีสายตานับคู่จ้องมองจากด้านหลัง แต่เมื่อหันกลับไปมอง บ้านทั้งหลังมืดสนิท ไม่มีแสงไฟ ไม่มีคน ไม่มีแม้แต่เงา

เขาสะบัดหัว ไล่ความรู้สึกแปลกๆ "คิดมากไปเอง มันก็แค่บ้านเก่าๆ คนอยู่ไม่ค่อยดูแล" เขาพึมพำปลอบใจตัวเอง ระหว่างขี่รถออกจากซอย เสียงสุนัขแถวๆ นั้นก็กลับมาเห่าอีกครั้ง ราวกับมันเพิ่งหลุดออกจากความเงียบที่ถูกบังคับ

ระบบที่บอกว่า "ยังส่งไม่สำเร็จ"

พอออกมาถึงถนนใหญ่ เมธจอดรถใต้ไฟถนน เพื่อตรวจเช็คงานในโทรศัพท์ เขาเปิดดูรายการพัสดุที่ส่งไปวันนี้ กล่องสุดท้ายที่บ้านเลขที่ 99/1 โชว์อยู่อันดับบนสุด แต่สถานะไม่ได้ขึ้นว่า "จัดส่งสำเร็จ" อย่างที่ควรจะเป็น กลับขึ้นว่า "ส่งไม่สำเร็จ – ผู้รับไม่ยืนยัน"

เมธขมวดคิ้ว กดเข้าไปดูรายละเอียด ระบบแจ้งว่า "การยืนยันล้มเหลว กรุณาดำเนินการส่งใหม่ ภายในวันนี้" ด้านล่างมีปุ่มให้เลือก "ยืนยันส่งซ้ำ" หรือ "แจ้งเหตุส่งไม่ได้" เขานึกถึงใบหน้าซีดๆ ของหญิงสาวคนนั้น นึกถึงข้อความประหลาดบนหน้าจอเมื่อกี้ นึกถึงประโยค "ขอบคุณที่ยอมสละเวลา"

เขาลองกด "แจ้งเหตุส่งไม่ได้" ตั้งใจจะเขียนว่า "ลูกค้าเซ็นแล้ว แต่งานขึ้นผิดพลาด" แต่ทันทีที่แตะปุ่ม หน้าจอก็มืดวูบลงเหมือนแบตหมด ทั้งที่แบตยังเหลือกว่าครึ่ง เครื่องค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีสตาร์ตเอง เมธรู้สึกหายใจติดขัดนิดๆ กลางอกหนักขึ้นแบบไม่มีสาเหตุ เขารอให้เครื่องเปิดใหม่อีกครั้ง พอเข้าระบบได้ เขารีบดูงานส่งของกล่องนั้น

สถานะเปลี่ยนไป ในรายการงานของวันนี้ มีอีกแถวหนึ่งโผล่ขึ้นมา "พัสดุ COD – ส่งซ้ำ" ที่อยู่ส่งซ้ำคือที่เดิม แต่ชื่อผู้รับ… เปลี่ยนไป จาก "ชนิกานต์" กลายเป็น "Meth (ผู้ส่ง)" และช่อง "ยอดเก็บเงินปลายทาง" ที่เคยเป็น 0.00 ตอนนี้ไม่ใช่ตัวเลขเงิน แต่เป็นคำว่า "อายุขัย"

เมธมือเย็น หัวใจเต้นรัว เขาหันไปมองกระเป๋าพัสดุด้านหลังรถ ในหัวคิดอย่างเดียว "เมื่อกี้… เราส่งของให้ใครกันแน่"

กล่องที่ไม่ยอมจากไป

เมธยืนมองจอมือถืออยู่นาน ชื่อของเขาที่ไปโผล่อยู่ในช่อง "ผู้รับ" ทำให้หัวใจกระแทกแรงจนเหมือนหูอื้อ เขากดปิด–เปิดแอปอยู่หลายครั้ง หวังว่ามันจะเป็นแค่บั๊ก แต่ไม่ว่ารีเฟรชกี่รอบ สถานะก็เหมือนเดิม พัสดุใบเดิม… ชื่อผู้รับใหม่… ยอดเก็บปลายทาง: "อายุขัย"

เขาหันไปเปิดกล่องเก็บของท้ายรถ ช่องที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า ตอนนี้มีกล่องสีน้ำตาลวางอยู่ เทปปิดรอยเดิม รหัสบาร์โค้ดเดิม ทุกอย่างเหมือนตอนที่เขายังไม่เคยส่งมันออกไป ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน ทั้งๆ ที่อากาศเย็นนี้ไม่ควรมีลมแรง เมธรีบปิดฝาท้ายรถ ใจเต้นรัว มือสั่น ความรู้สึกเดียวในหัวตอนนั้นคือ – ต้องออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

เขาขี่รถกลับเข้าตัวเมือง ไฟถนนเรียงรายเหมือนปกติ แต่ทุกครั้งที่จอดติดไฟแดง เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักจากท้ายรถ เหมือนมีคนนั่งซ้อนอยู่อย่างไรอย่างนั้น

เสียงปลายสายที่เริ่มไม่เหมือนเดิม

ก่อนถึงบ้าน เมธตัดสินใจโทรกลับไปหาคอลเซ็นเตอร์ที่ติดต่อเขาให้รับงาน ปลายสายกดรับหลังดังไปหลายครั้ง เป็นเสียงผู้หญิงเจ้าเดิม "พี่เมธ มีอะไรหรือเปล่าคะ งานเมื่อกี้ส่งถึงไหม" น้ำเสียงฟังดูปกติ แต่แทรกด้วยความนิ่งแบบแปลกๆ

"คือ… ผมไปส่งแล้ว ลูกค้ารับของแล้ว เซ็นเรียบร้อย แต่ในระบบมันขึ้นว่าส่งไม่สำเร็จ แถมยังมีงานส่งซ้ำขึ้นมา… ผู้รับเปลี่ยนเป็นชื่อผมเอง" เมธพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบช้าๆ "อ๋อ… อันนั้น… ถ้าในระบบขึ้นแบบนั้น แปลว่า พัสดุยัง 'ไม่ถึงมือเจ้าของที่แท้จริง' ค่ะ"

เมธขมวดคิ้ว "หมายความว่าไงครับ ผมส่งถึงบ้านเลขที่ในระบบแล้ว คนออกมารับต่อหน้า เซ็นเรียบร้อย ทำไมถึงบอกว่ายังไม่ถึงมือเจ้าของ" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังจากปลายสาย ไม่ใช่หัวเราะล้อเลียน แต่เป็นหัวเราะแบบคนที่ยอมรับความจริงอันน่าเกลียดมานานแล้ว "พี่คิดว่าของทุกกล่อง ที่มีชื่ออยู่บนฉลาก… เป็นของของคนคนนั้นจริงๆ เหรอคะ"

คำถามนั้นทิ่มเมธเข้าเต็มๆ เขานึกภาพลูกค้าจำนวนมากที่ใช้ชื่อคนอื่น เบอร์คนอื่น ที่อยู่ปลอม นึกถึงคนที่รับของแทนกันไปมา แล้วสุดท้าย คนที่โดนตามเก็บเงินคือคนส่ง "ของกล่องนี้…" เธอพูดต่อ "เจ้าของตัวจริงเขา… ตายไปนานแล้วค่ะ"

คำว่า "ตายไปนานแล้ว" ทำให้ภาพหญิงสาวในบ้านร้างผุดขึ้นมาในหัวทันที ดวงตาเย็นๆ นั้น ประโยคที่ว่า "รอของชิ้นนี้มานานแล้ว" เมธกลืนน้ำลายฝืดๆ "แล้ว… ทำไมชื่อผมถึงไปอยู่ในช่องผู้รับ"

อีกฝั่งเงียบไปนานพอจะทำให้เมธเริ่มอึดอัด ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจดังมาจากปลายสาย "เพราะตอนนี้ คนที่ 'ติดค้าง' ของในกล่อง… ไม่ใช่แค่ลูกค้าเก่าแล้วค่ะ แต่รวมถึงคนที่รับหน้าที่ส่งต่อ… อย่างพี่ด้วย" คำว่า "ติดค้าง" ทำให้เมธนึกถึงคำเตือนเก่าๆ ที่เคยได้ยินจากรุ่นพี่พนักงานส่งของ ว่าห้ามโกง